Τα θαλάσσωσε και τώρα πρέπει να ανακάμψει

Τα λέγαμε από την στιγμή που πήρες τη πρόκριση στο Final-4, αποκλείοντας την Ρεάλ Μαδρίτης, πάμε ταπεινά, να παίξουμε αυτό που ξέρουμε Θρύλε και να το πάρουμε, γιατί είχες την καλύτερη ομάδα και φέτος. Και όμως, Θρύλε μου, σε είδαμε μέσα στο ματς, σε πολύ περισσότερες περιπτώσεις από ότι έπρεπε, να έχεις άγχος και έξτρα πίεση, κόντρα σε μία ομάδα άπειρη σε Final-4, με λιγότερους μπαρουτοκαπνισμένους παίκτηες σε σχέση από τους δικούς σου.… Γιατί, Θρύλε μου, τόσο άγχος, τόση πίεση; Γιατί; Η πίεση ήταν στους άλλους, όχι σε εσένα. Εσύ το μόνο «πρέπει» που είχες, ήταν να λάμψεις. Όπως έκανες όλη την κανονική διάρκεια και στα play-offs. Μια υπέροχη ομάδα, ένας υπέροχος λαός, μία μαγική ατμόσφαιρα. Εσύ τα έφτιαξες όλα αυτά. Μέσα στο υπέροχο παραμύθι που έζησες και ζεις. Ένα παραμύθι… τόσο αληθινό!

Ακόμη και σε ένα «μέτριο» παιχνίδι, σε έναν «μέτριο» ημιτελικό, ο Θρύλος παρουσιάστηκε κατώτερος των περιστάσεων και είχε μόλις έναν τον Εβάν Φουρνιέ να παλεύει για όλους.. Αλλά το πραγματικό «γιατί» έγκειται στο άγχος που έβγαλε η ομάδα… Λες και ήταν η πρώτη της φορά σε Final-4.

Η ουσία είναι ότι έβλεπες το άγχος να… ξεχειλίζει, σε πολλούς παίκτες, όταν είχαν την μπάλα στα χέρια τους. Στις αποφάσεις του, στις άμυνες τους.. Και η ομάδα δεν κατάφερε να φτάσει στο επίπεδο των προσδοκιών που της αναλογεί. Και όμως. Ο λαός του Ολυμπιακού έκανε ό,τι μπορεί για να μετριάσει αυτό το άγχος, στις τάξει της ομάδας… Επί 40 λεπτά τραγουδούσε, αλλά δεν έφτασε.

Πλέον, το δύσκολο κομμάτι είναι τώρα, πρέπει να ανασυνταχθούν όλοι και να προχωρήσουν μπροστά καθώς απομένουν οι τελικοί του Πρωταθλήματος και είναι αυτονόητο, ότι πρέπει ο Θρύλος να το κατακτήσει και να κλείσει την χρονιά με τίτλο, σε μία σεζόν που δεν τελειώνει με τον σωστό τρόπο, για πολλούς στον «ερυθρόλευκο» Οργανισμό.