Αυτό δεν είναι ένα απλό ντεφορμάρισμα...
Ωραία είναι κάποιοι να γράφουν και άλλοι να διαβάζουν τα θετικά σχόλια μετά από νίκες με καλές εμφανίσεις και τα σχετικά. Από την άλλη θα πρέπει να δεχόμαστε όμως και τα σχόλια στην αντίθετη περίπτωση των αγώνων. Όταν, δηλαδή, έρχεται και η ήττα.
Όχι η απλή ήττα, αυτή η οποία σου δείχνει ότι κάτι συμβαίνει, κάτι δεν πάει καλά και θα πρέπει να ψαχτούν όλοι για τη λύση. Όπως για παράδειγμα η δεύτερη συνεχόμενη εκτός έδρας στην Ευρωλίγκα.
Το καμπανάκι, βέβαια, είχε χτυπήσει από τον αγώνα με τον ΠΑΟΚ. Τότε όμως, όπως και στην ήττα από την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ, λέγαμε ότι ήταν η κούραση γιατί η ομάδα δεν είχε συμπληρώσει καλά-καλά δύο ημέρες μετά από αγώνα της Ευρωλίγκας και έπαιξε αμέσως.
Από την άλλη όμως, ήρθε και η εμφάνιση στη Βιτόρια απέναντι στην Μπασκόνια. Δεν λέω η ήττα, γιατί αυτό που πειράζει περισσότερο είναι η εμφάνιση. Ήττες θα έρθουν και άλλες μέχρι το τέλος της Ευρωλίγκας, αλλά το ζητούμενο είναι να μην υπάρξουν παρόμοιες εμφανίσεις όπως αυτή σε Βιτόρια και Μόσχα...
Γιατί μετά από την Μπασκόνια νίκησε άνετα ο Ολυμπιακός τη Μακάμπι Τελ Αβίβ στο ΣΕΦ και άπαντες θεωρήσαμε ότι υπήρξε η αντίδραση που όλοι έψαχναν και όλα καλά. Στη Ρωσία όμως η Χίμκι έδειξε στον Ολυμπιακό ότι δεν είναι όλα καλά...
Παρόμοια εμφάνιση με αυτή στη Βιτόρια και τη διαφορά πάλι να πηγαίνει μέχρι και πάνω από τους 30 πόντους και ήρθε η ήττα με 28. Ένας Ολυμπιακός ο οποίος απλά δεν βλεπόταν. Και αυτό δεν είναι σκληρή κριτική, είναι η πραγματικότητα.
Επίσης οι «ερυθρόλευκοι» σε αυτές τις συνεχόμενες κακές εμφανίσεις δείχνουν κάτι το οποίο δεν το είχαν τα προηγούμενα χρόνια. Όταν ένα ματς στραβώνει η ομάδα εμφανίζεται σα να το παρατάει. Δεν λέμε να ανατρέπουν πάντα διαφορές 15 και 20 πόντων, αλλά δεν γίνεται όταν φτάνει εκεί το σκορ απλά να σβήνεις μηχανές και να έρχεται μετά η 30άρα! Το ίδιο, ουσιαστικά, έγινε και με τον ΠΑΟΚ απλά επειδή στην Ελλάδα οι ομάδες είναι κατώτερες, δεν έφτασε ποτέ σε τέτοιο επίπεδο η διαφορά.
Οι εμφανίσεις σε Βιτόρια και Μόσχα δείχνουν ξεκάθαρα ότι όλο αυτό δεν είναι θέμα ντεφορμαρίσματος και απλά η ομάδα κάνει «κοιλιά» και θα επανέλθει. Φαίνεται ότι υπάρχουν θέματα, τα οποία πρέπει να λυθούν γιατί το πρόγραμμα που ακολουθεί δεν είναι καθόλου ευνοϊκό για περαιτέρω προβλήματα...
Εκτός αυτών, φαίνεται πλέον ξεκάθαρα ότι το παιχνίδι με το τρίποντο δεν «βγαίνει» στον Ολυμπιακό. Έχει τόσους καλούς σουτέρ οι οποίοι, και όμως, όλοι μαζί δεν βρίσκονται σε καλή κατάσταση. Αλλά από την άλλη διαθέτει και καλούς ψηλούς. Μιλουτίνοφ, ΜακΛιν (δεν έπαιξε με Χίμκι) και Πρίντεζης είναι από τους καλύτερους στην Ευρώπη στις θέσεις τους και την μπάλα μέσα στη ρακέτα την είδαμε να περνάει μόνο με τη Μακάμπι και τη... διέλυσε αυτό!
Κάτι άλλο που το τονίζουν αρκετοί, είναι ότι ιδιαίτερα οι Αμερικανοί Τόμπσον, Ρόμπερτς με την επιστροφή του Σπανούλη στο παρκέ άλλαξαν το αγωνιστικό τους πρόσωπο.
Σίγουρα όταν έχεις έναν παίκτη σαν τον Σπανούλη στο παρκέ, μειώνονται οι μπάλες από τους υπόλοιπους παίκτες. Εκεί όμως είναι που θα πρέπει και να υπάρξει η παρέμβαση του προπονητή. Να βρει την «χημεία» μεταξύ αυτών των παικτών και να μπορούν όλοι τους να αποδίδουν και να δίνουν στην ομάδα αυτό για το οποίο βρίσκονται στο σύνολο...
Πέρσι, επί της ουσίας, δεν βρέθηκε ποτέ η «χημεία» μεταξύ Σπανούλη-Γκριν και έτσι ο Αμερικανός αποτέλεσε και παρελθόν από τον Ολυμπιακό. Φέτος ας μην γίνει το ίδιο λάθος... Θα πρέπει να βρεθεί ο τρόπος, από το τεχνικό τιμ φυσικά, έτσι ώστε να μην χαθεί κανείς παίκτης.
Γιατί δεν γίνεται να έχει η ομάδα έναν παίκτη όπως ο Τόμπσον και να έχει φτάσει σε σημείο να μην μπορεί να βάλει ένα ελεύθερο σουτ ή από την άλλη ο Ρόμπερτς να είναι σε μία κατάσταση που να τρέμει ακόμα και να κατεβάσει την μπάλα στην επίθεση...
Δεν είναι καταστροφικές αυτές οι ήττες, εννοείται, αλλά η εικόνα είναι που προβληματίζει και θα πρέπει να αλλάξει γιατί, δυστυχώς, χρόνος δεν υπάρχει. Βέβαια από την άλλη, όσον αφορά το ψυχολογικό κομμάτι, θα πρέπει να βάλουμε και στα θετικά το γεγονός ότι όλοι στην ομάδα έχουν καταλάβει τι γίνεται και δεν έχουν στο μυαλό τους «έλα μωρέ μία ήττα κάναμε».