Έφτασε ο Φλεβάρης και η "χημεία" δεν έχει έρθει...

Εξαρχής γνώριζαν όλοι ότι θα αργήσει να έρθει το «δέσιμο» στον μπασκετικό Ολυμπιακό, γιατί το καλοκαίρι ήρθαν πολλοί παίκτες, ο βασικός κορμός έλειπε στην Εθνική και από την αρχή «χάθηκαν» με τους τραυματισμούς οι Σπανούλης, Τιλί.

Σίγουρα όμως δεν περίμενε κανείς να φτάσουμε στα τέλη Ιανουαρίου και να μην έχει βγάλει ακόμη ο Ολυμπιακός την «χημεία» του στο παρκέ. Δικαιολογίες φυσικά μπορεί ο καθένας να βρει οι οποίες μάλιστα... στέκουν. Γιατί όταν δεν έχει δουλέψει ποτέ όλη μαζί η ομάδα εξαιτίας των τραυματισμών που έχει περάσει μέσα στη σεζόν, είναι λογικό να μην μπορεί να βρεθεί το «δέσιμο» και η διάρκεια στο παιχνίδι.

Από την άλλη όμως, το να φαίνονται κάποιοι παίκτες σαν μην... χωράνε στο ρόστερ, δεν έχει να κάνει με την εικόνα που έχει στο παρκέ, αλλά με τη «χημεία» και τον σχεδιασμό μίας ομάδας.

Είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι ο Χόλις Τόμπσον μέχρι τώρα είναι σαν μην έχει χώρο στην ομάδα! Ένας παίκτης ο οποίος στο ΝΒΑ είχε σημαντικό ρόλο στην ομάδα του και που φαινόταν στην Αμερική ότι... τιμωρεί τον αντίπαλο απ' όπου και αν σηκωθεί με την μπάλα στα χέρια.

Αντιθέτως στον Ολυμπιακό όχι μόνο δεν έχει δείξει αυτό το σουτ... φωτιά, αλλά μπαίνει στο παρκέ μετά το 15' των αγώνων και φυσικά στο πεντάλεπτο που θα παίξει δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ του να βρει τον ρυθμό που θέλει. Μιλάμε για Αμερικανό που βγαίνει πρώτη φορά στην Ευρώπη και όχι για έναν παίκτη που ξέρει ότι είναι... ρολίστας και μπορεί μέσα σε τρία λεπτά συμμετοχής να σου κάνει τη διαφορά.

Δεν είναι όμως ο μόνος...

Και ο Μπράιαν Ρόμπερτς επίσης στο ΝΒΑ αγωνίστηκε επί σειρά ετών και όχι με απλές συμμετοχές, αλλά με «γεμάτες» σεζόν. Δείχνει να μην μπορεί να συνυπάρξει με τον Βασίλη Σπανούλη στο παρκέ και αυτό δεν είναι καλό. Διότι το καλοκαίρι οι κινήσεις έγιναν με το σκεπτικό ότι θα αποκτηθούν παίκτες οι οποίοι θα μπορούν να συνεργαστούν με τον ηγέτη της ομάδας και όχι όπως πέρσι με τον Γκριν. Δεν είναι κακό να έχεις έναν παίκτη στο μυαλό σου και να πηγαίνεις τον σχεδιασμό σύμφωνα με αυτόν. Το λέω για όσους σχολιάζουν και αναρωτιούνται γιατί όλα είναι γύρω από τον αρχηγό. Μα από τη στιγμή που έχεις τον ΣΠΑΝΟΥΛΗ στο ρόστερ σου, δεν γίνεται αλλιώς γιατί απλά είναι από τους καλύτερους παίκτες της Ευρώπης! Αυτό πιστεύω, αυτό γράφω...

Από εκεί και πέρα όμως, όταν ο κόουτς έκανε τις μεταγραφικές κινήσεις είχε στο μυαλό του κάποιο πλάνο για να μπορέσει να «δέσει» όλους τους παίκτες του ρόστερ. Φτάσαμε, λοιπόν, Φλεβάρη και αυτό το πλάνο δεν έχει «βγει. Άρα κάτι πρέπει να γίνει.

Φυσικά κανείς δεν διαγράφει το ωραίο μπάσκετ που έπαιξε ο Ολυμπιακός για περίπου δύο μήνες, μετά την ήττα από τον Παναθηναϊκό στην Ευρωλίγκα. Και για αυτό άλλωστε όλοι στεναχωριούνται και περιμένουν κάτι καλύτερο από την ομάδα όποτε βλέπουν εμφανίσεις όπως αυτές του τελευταίου μήνα. Γιατί από μόνη της η ομάδα μας έχει δείξει ότι μπορεί να παίξει καλό μπάσκετ.

Όμως από την άλλη δεν γίνεται όλη η ομάδα ξαφνικά να παθαίνει μπλακ άουτ! Όταν λέμε ότι μία ομάδα κάνει μία «κοιλιά» δεν πάει να πει ότι όλοι οι παίκτες δεν μπορούν να τραβήξουν. Αλλά δεν μπορούν να τραβήξουν το κουπί οι βασικοί, οπότε εκεί βγαίνουν μπροστά αυτοί που είναι από πίσω και έτσι λειτουργεί μία ομάδα σαν... μηχανή. Στον Ολυμπιακό αυτή τη στιγμή, ξαφνικά όλη η ομάδα σταμάτησε να παίζει μπάσκετ.

Οπότε αυτό δεν μπορεί να ονομαστεί «αγωνιστική κοιλιά»...

Και χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Γιάνις Στρέλνιεκς. Όσο επίσης έπαιρνε παραπάνω χρόνο συμμετοχής, έδειχνε ότι είναι... κίλερ με το σουτ του, οργάνωνε μια χαρά τις επιθέσεις της ομάδας καλύπτοντας το κενό στο πλέι μέικερ με τους τραυματισμούς των Σπανούλη, Μάντζαρη. Και αυτός όμως τώρα ξαφνικά έχει «σβήσει»!

Επίσης, ο Βαγγέλης Μάντζαρης από την αρχή της σεζόν δεν έχει εμφανίσει κανένα από τα στοιχεία που τον έκανε γνωστό. Στην επίθεση παίρνει τα σουτ αλλά δεν του βγαίνουν, οι επιθέσεις της ομάδας δεν είναι οργανωμένες (δεν γίνεται να είναι όταν γίνονται λάθη στις επαναφορές και το σουτ βγαίνει στα τελευταία 2 δευτερόλεπτα των επιθέσεων) και στην άμυνα δεν είναι το φόβητρο των αντιπάλων όπως ήταν! Ο Νίκολα Μιλουτίνοφ δεν έχει γυρίσει όπως ήταν πριν τον τραυματισμό του και γενικότερα υπάρχει ένα θέμα στην εμφάνιση όλης της ομάδας, αλλά και του κάθε παίκτη ατομικά.

Δεν τα ισοπεδώνουμε όλα και κανείς δεν λέει ότι δεν πιστεύει σε αυτή την ομάδα. Άλλωστε αν κανείς δεν πίστευε, δεν θα ασχολιόταν και κανείς. Θα το έπαιρναν όλοι απόφαση ότι ούτε φέτος θα δούμε κάτι και πάμε παρακάτω.

Όμως από τη στιγμή που η ίδια η ομάδα αδικεί τον εαυτό της, θα πρέπει να λέγονται και κάποια πράγματα για να καταλαβαίνουν όλοι τι γίνεται. Να καταλάβουν τα ίδια τα μέλη της ομάδας ότι όλος ο κόσμος πιστεύει σε αυτούς και ξέρει ποια είναι η πραγματική τους αξία.

Φυσικά και υπάρχει γυρισμός! Καμία ομάδα δεν καταστράφηκε με συνεχόμενες ήττες. Άλλωστε το σύστημα στο μπάσκετ είναι τέτοιο που μπορεί να χάνεις για 3 μήνες σερί (που λέει ο λόγος) και ξαφνικά να βρεθείς στο Final 4, να πάρεις το ευρωπαϊκό και μετά να πας στους τελικούς της χώρας σου και να σηκώσεις και το πρωτάθλημα!

Επίσης το ματς της Δευτέρας σίγουρα δεν έρχεται σε καλή στιγμή για τον Ολυμπιακό, αλλά από την άλλη μπορεί να λειτουργήσει και θετικά για την ομάδα. Γιατί αν πάει τώρα ο Θρύλος και κερδίσει στο ΟΑΚΑ και μετά νικήσει και τον Ομπράντοβιτς με την Φενέρ στο ΣΕΦ, τότε ξαφνικά το κλίμα αλλάζει. Και μέσα από την καλή ψυχολογία έρχονται και τα υπόλοιπα.

Το... μυστικό είναι τώρα να μην γίνει συνήθεια η ήττα και μάλιστα η ήττα με κατεβασμένα τα κεφάλια. Γιατί ο Ολυμπιακός έχει συνεχόμενες ήττες και τώρα δύο συνεχόμενα δυνατά ματς...