11 με την ψυχή του Ρέτσου...

Έγιναν τόσα πολλά. Υπόσχομαι πως θα τα αναλύσουμε όλα. Στιγμές ντροπής, απίστευτες εικόνες με τα ΜΑΤ και προκλήσεις από ορισμένους αστυνομικούς. Κάποια τα είδα με τα μάτια μου. Εδώ φτάσαμε σε σημείο να τρώει ξύλο ο άνθρωπος της αθλητικής βίας, από… συνάδελφούς του.

Η ομάδα δεν τράβηξε στο δεύτερο ημίχρονο. Δεν μπήκε βασικά ποτέ στο γήπεδο, κανείς δεν μπόρεσε να πιστέψει αυτή την εικόνα.

Ό,τι ήταν να γίνει, θα μπορούσε να γίνει στο πρώτο ημίχρονο. Έγινε το 1-1, είχες δοκάρι, τετ α τετ, στιγμές καλές. Πολλά στραβά, αλλά όταν το μυαλό είναι θολωμένο, πρέπει να υπάρχει ψυχραιμία. Από όλες τις πλευρές.

Σε μια βραδιά που τα φώτα έχουν πέσει σε δέκα πράγματα, θέλω να σταθώ σε έναν…

Στον Παναγιώτη Ρέτσο. Μπήκε να παίξει ξανά αριστερό μπακ. Εκεί που τον πρωτοείδαμε με τον Μπέντο.

Έδειξε τεράστια αποθέματα ψυχής. Ειλικρινά με έκανε να νιώσω κάτι διαφορετικό. Και στο μυαλό μου και αυτό που είπα κατά τη διάρκεια της μετάδοσης, ήταν μια πρόσφατη ατάκα του. Που είχε πει πως «είναι τιμή μου να φοράω τη φανέλα με τον έφηβο στην καρδιά». Το νιώθει. Δεν είναι ότι θέλει να γίνει αρεστός, επικοινωνιακός.

Έκανε κατάθεση ψυχής ο μικρός και του αξίζουν πολλά μπράβο.

11 Ρέτσους μπορεί να έχουμε; Να ξέρεις ότι θα μπουν στο γήπεδο και θα δώσουν τα πάντα;