Δεν… λύγισε, έχει θράσος και μπορεί…

Αξίζουν πολλά μπράβο στον Δημήτρη Νικολάου. Ένα παιδί για το οποίο στο μυαλό μου έχω ακόμη τα λόγια του Γρηγόρη Γεωργάτου. Χρόνια πίσω, όχι τώρα. Μιλούσε με τα καλύτερα. Τον έβλεπες να μπαίνει στα ματς των ακαδημιών και ένιωθες έναν… ταύρο στην άμυνα. Ναι, στα λίγα λεπτά που έπαιρνε ευκαιρία στο πρωτάθλημα έβγαζε δυνατά μαρκαρίσματα. Έβγαλε και στο Τορίνο.

Στην μπάλα, στα πόδια του Κουαδράδο που μάλλον δεν το περίμενε. Εκεί δείχνει ότι έχει ποδοσφαιρικό θράσος, ότι… δεν μασάει τίποτα! Είχαμε την ευκαιρία να τον δούμε απέναντι σε παίκτες ονόματα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Και έκανε και καλά και στάθηκε στις δηλώσεις του στη σημασία να παίζει στο… FIFA με τον Ιγκουαϊν και τον Μάντζουκιτς. Έτσι είναι αυτά.

Η επόμενη ημέρα; Να έχει το κεφάλι κάτω. Να μην τρελαθεί. Πήρε μια τεράστια ευκαιρία, σε ένα ματς που «έκαιγε». Σε ένα ματς που θα μπορούσε κάλλιστα να… λιποθυμήσει στην προθέρμανση, από το βάρος της φανέλας και των συνθηκών. Έδωσε τον καλύτερό του εαυτό, μάγκικη εμφάνιση. Να είναι γερός και να συνεχίσει ακόμη καλύτερα. Θα είναι χαρά όλων. Και δική μας, γιατί βλέπεις να φεύγει ο Ρέτσος και στην άμυνα να ακολουθεί ένα ακόμη παιδί-επένδυση για το κεφάλαιο «ΑΚΑΔΗΜΙΕΣ». 

* Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Πρωταθλητής" την Παρασκευή 29 Σεπτεμβρίου 2017.