Εσύ αν έχεις πλούτη, εγώ έχω καρδιά...

Τι βραδιά και αυτή! Από αυτές που μόνο η οικογένεια του Ολυμπιακού μπορεί και προσφέρει απλόχερα στους οπαδούς της. Για μια ακόμη φορά, ο Ολυμπιακός ρίσκαρε, τόλμησε και έκανε τα όνειρα του πραγματικότητα. Στην πρώτη του συμμετοχή στο CEV Champions League (στις Γυναίκες), όχι μόνο μπήκε στους ομίλους, αλλά πέτυχε και την πρώτη του νίκη. Και τι νίκη! Με ανατροπή από 1-2 σετ, απέναντι σε ένα μεγαθήριο από την Τουρκία. Απέναντι στο μεγάλο μπάτζετ, παρέταξε πάθος, ψυχή και καρδιά. Δείχνοντας για μια ακόμη φορά πως όλα είναι θεωρητικά.

Οι «μεγάλες» ομάδες φαίνονται μέσα στο γήπεδο και χτίζονται μέρα με την μέρα. Δεν κρίνονται από ένα κακό ματς, από μια ήττα, αλλά σε βάθος χρόνου μέσα από τις καθημερινές προπονήσεις και την διορατικότητα να διορθώνεις τα λάθη, όσο αυτό είναι εφικτό.

Είναι κρίμα και άδικο, πάντως, όλη αυτή η προσπάθεια να μην εκτιμάται ανάλογα και να μην παίζουμε σε κατάμεστο γήπεδο. Εμείς δεν είμαστε σαν «άλλους» που παίζουνε σε στρούγκες και αυτοϊκανοποιούνται μιλώντας για κατάμεστα γήπεδα, φανταστικές ατμόσφαιρες και κόσμος που μένει απ' έξω. Οι 1.000 και πλέον θεατές στο Ρέντη φαντάζουν λίγοι σε γήπεδο 2.500 πλέον θέσεων. Στον επόμενο αγώνα, αρχές Γενάρη, κόντρα στην Ζελέζνιτσαρ, το στοίχημα μας είναι να γεμίσει απ' άκρη σ' άκρη. Με νίκη λογικά, θα συνεχίσουμε στην Ευρώπη και θα πάμε στην Τουρκία με ψυχολογία για την υπέρβαση των υπερβάσεων, να προκριθούμε στην επόμενη φάση του CEV Champions League.

Πέσανε οι κανιβαλιστές των πλήκτρων μετά την ήττα από το Μαρκόπουλο να «θάψουν» τις επιλογές. Βγάλανε άποψη από μια ήττα, από ένα κακό παιχνίδι, στην αρχή μόλις της χρονιάς, για την Κονέο, για την κουμπάρα της Κούμπουρα, λες και δεν έχει όνομα, για το γεγονός ότι κρατήσαμε την Βάνιακ, γιατί κρατήσαμε την Ντι Ιούλιο, γιατί δεν μπορέσαμε να ακολουθήσουμε τον Πανιώνιο σε μπάτζετ... Η λέξη υπομονή και στήριξη στο χτίσιμο μιας νέας ομάδας και στο «πάντρεμα» παλιών και νέων αθλητριών είναι άγνωστη. Γιατί ως γνωστό «ξέρουν» οι μονίμως αγανακτισμένοι και βόλεϊ, εκτός από ποδόσφαιρο, μπάσκετ, πόλο, ιατρική, κλπ. Στην ζωή τους δε, τα κάνουν όλα σωστά ποτέ δεν κάνουν λάθη. Για να μην θυμηθώ π.χ. τι έλεγαν για τον Μεντιλίμπαρ, μετά το 1-4 από την Μακάμπι στην μπάλα εντός. Πάντα ξέρουν περισσότερα από όλους όσους ασχολούνται καθημερινά και νομίζουν, πως δεν «βλέπουν» οι ιθύνοντες αν κάτι πάει καλά η όχι, αν χρήζει άμεσης διόρθωσης και αν υπάρχουν και οι κατάλληλες συνθήκες για διορθωτικές κινήσεις, με τα κουκιά μονίμως μετρημένα.

Ηταν λάθος π.χ. να κρατήσεις έναν προπονητή (για τον Γκαρντίνι ο λόγος ή μήπως δεν διορθώθηκε μετά την συνεχιζόμενη κακή εικόνα;) που συνέβαλε στο να πας στα προημιτελικά του CEV Champions League και πήρε τα τρία από τα τέσσερα τρόπαια της περσινής χρονιάς; Η υπήρξαν Ελληνες παίχτες να στελεχώσουν το ρόστερ και δεν τους φέραμε; Ξένοι καλύτεροι σαφώς και υπήρξαν, αλλά με τα μετρημένα κουκιά συντηρείς από φέτος οκτώ, πλέον, τμήματα και όχι έξι. Ούτε έχουμε συμβόλαια με τα τρόπαια. Για όλα παλεύουμε να τα κατακτήσουμε. Και οι μάχες δεν τελειώνουν Δεκέμβρη, αλλά την Ανοιξη. Με γκρίνια, απαξίωση και διαρκή μουρμούρα, χωρίς στήριξη και φυσική παρουσία νομίζουν ότι είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο να τα καταφέρουμε; Ξέρετε άλλη ομάδα στην Ελλάδα να διεκδικεί (όχι απλά να συμμετέχει) τόσα τρόπαια σε τόσα αθλήματα και τμήματα ετησίως; Αν κάποιο δεν πάει καλά, θα πάει καλύτερα με ύβρεις και βαρείς χαρακτηρισμούς;

Και στην τελική... Στις χαρές που είναι και οι περισσότερες γιατί «εξαφανίζεστε» από τα social media, ρε παιδάκι μου; Δεν χαίρεστε όταν τα καταφέρνουμε; Η μήπως λυπάστε επειδή δεν «δικαιωθήκατε»; Περιμένετε την επόμενη ήττα σε οποιοδήποτε άθλημα η τμήμα, για να εμφανιστείτε. Ναι στην εποικοδομητική κριτική, όχι στην απαξίωση, τον μηδενισμό και κυρίως την ειρωνεία και τον χλευασμό. Κριτική από «κριτική» έχει διαφορά. Αν πάντως κάποιοι όσο απαξιώνετε τα πάντα στηρίζατε με την ίδια «θέρμη», όλα θα πήγαιναν καλύτερα...