Χωρίς υστερίες, και απαξίωση, να ξεκινήσει το χτίσιμο της νέας ομάδας
Συμπληρώθηκαν αισίως 30 χρόνια από την ημέρα που ο «αρχηγός» έβγαλε αυτή την κραυγή σηκώνοντας το 1ο Πρωτάθλημα μετά τα «ληστρικά» χρόνια, όλων αυτών που ήθελαν να διαλύσουν στην κυριολεξία τον Ολυμπιακό. Που να το περίμεναν τότε ότι αυτό το Πρωτάθλημα θα έβαζε ταφόπλακα στα σχέδια τους και θα ακολουθούσαν 3 δεκαετίες με την φιέστα να γίνεται 23 φορές στο λιμάνι. Φέτος χάσαμε το Πρωτάθλημα και από τα δικά μας λάθη. Δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών, ούτε θα ρίξουμε τα πάντα στην διαιτησία, ούτε θα κρύψουμε τα λάθη μας πίσω της. Λάθος σχεδιασμός, λάθος επιλογές παιχτών όπως αποδείχτηκε στις μεταγραφές, λάθος διαχείριση, ο καθένας στο μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί.
ΟΛΟΙ ξέρουν τι πρέπει να γίνει για να επανέλθει η ομάδα στην κορυφή. Και ξεκινάμε από την δίψα που πρέπει να έχουν όλοι, και το πάθος που βλέπουμε στην κεντρική φωτό. Χωρίς υστερίες, αναθέματα, μηδενισμούς και απαξίωση, να ξεκινήσει το χτίσιμο της νέας ομάδας από αύριο κιόλας. Όλα αυτά τα 30 χρόνια «χάσαμε» όλα κ όλα 7 Πρωταθλήματα. 3 από την ΑΕΚ (2018-2023-2026), 2 από τον ΠΑΟΚ(2019 και 2024), και 2 από τον καταϊδρωμένο πάλαι ποτέ αιώνιο αντίπαλο ΠΑΟ(2004-2010). Ο καθένας μας ας αναλογιστεί σε πόσα από αυτά φταίξαμε εμείς κατά κύριο λόγο με καθαρά αγωνιστικά κριτήρια, και σε ποια πέσαμε θύμα «κλοπής», «συμμαχιών» και «πολιτικών παρεμβάσεων».
Όλοι ξέρουμε ότι υπάρχουν ένα σωρό «άνθρωποι» και δεν αναφέρομαι στους οπαδούς των υπολοίπων ομάδων , που στα πλαίσια της κοινωνικής συνοχής αλλά και συμφερόντων δεν επιθυμούν να βλέπουν συνεχώς τον Ολυμπιακό στην κορυφή και όχι μόνο στο ποδόσφαιρο αλλά σε όλο τον Ελληνικό αθλητισμό. Κοιτάξτε όλα αυτά τα χρόνια τις ομάδες που μας «πήραν» τα Πρωταθλήματα και δείτε αν και πότε πραγματικά είχαν οι άλλοι καλύτερες ομάδες, προπονητές και παίχτες , επένδυσαν περισσότερα, η τα περίμεναν όλα από την ΕΠΟ, τα παραρτήματα και την διαιτησία. Δεν έχουν βαπτιστεί άδικα κάποια Πρωταθλήματα ως του Δούρου, της «μπουγάδας», των Πρεσπών, και του Κομίνη. Ας χτίσουμε λοιπόν το μέλλον, κοιτώντας στο παρελθόν. «Τιμωρώντας» μέσα στα γήπεδα όλους όσους χωρίς να είναι καλύτεροι δημιούργησαν τα μικρά διαλλείματα της Αυτοκρατορίας μας. Και να το δούμε κ αλλιώς; Πόσο τυχαίο είναι ότι η ΑΕΚ έχει αυτά τα 3 Πρωταθλήματα με το… νέο της ΑΦΜ… ο ΠΑΟΚ έχει αυτά τα 2 Πρωταθλήματα… ελέω «Σύριζα» και ταυτόχρονης έλευσης Σαββίδη… ο δε ΠΑΟ έχει αυτά τα 2 Πρωταθλήματα με τις γνωστές «σκιές»;
Να θυμηθούμε ΟΦΗ, Ξάνθη, Πλατανιά, «ξενοδοχεία», συμμαχίες, αλλαγές Προέδρων «δικών» τους στην ΕΠΟ, και όχι μόνο; Ποιο είναι το συμπέρασμα; Ότι εμείς ελαχιστοποιώντας τα λάθη μας, μπορούμε να τα βάζουμε έχοντας απέναντι μας, όχι μόνο τις ομάδες τους με τις λυκοφιλίες τους, αλλά και όλο το παρασκήνιο. Το τελικό 23-7 της 30ετίας αποτυπώνει πλήρως την πραγματικότητα που εντέχνως αγνοούν όλοι οι υπόλοιποι. 30 χρόνια ποτέ δεν προσπάθησαν επί της ουσίας να εμφανιστούν καλύτεροι. Προτίμησαν αποκλειστικά και μόνο να «χτίσουν» μύθους για να απαξιώνουν τα Πρωταθλήματα μας, ώστε να καλύπτουν την ανικανότητα τους, γιατί τους ερχόταν φτηνότερα.
Προτίμησαν να χαίρονται μόνο για τις λιγοστές αποτυχίες μας, παρά να προσπαθούν να γίνουν περισσότερο ανταγωνιστικοί. Και αυτό το «πλήρωσαν» και με τόκο, με το Ευρωπαϊκό που σηκώσαμε στα Φιλαδέλφεια. Η φετινή απώλεια ας είναι και πάλι ένα μικρό διάλλειμα. Μα πάνω από όλα μάθημα για να μην επαναληφθεί.