Τέλεκομ Σέντερ… Μάλτα… 20 βραδιές απόσταση
Δύο αθλήματα… δύο τμήματα… ένας σύλλογος… ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ… Μόνο εμείς μπορούμε και ζούμε τέτοιες μαγικές στιγμές. Το 21ο Ευρωπαϊκό τρόπαιο της οικογένειας του Ολυμπιακού πήρε την θέση που του αρμόζει, δίπλα στα υπόλοιπα. Η Σταματοπούλου μας κράταγε μέσα στο παιχνίδι με τις αποκρούσεις της, ενάντια και στην μεροληπτική εναντίον μας διαιτησία, η Σάντα μας έδωσε το φιλί της ζωής… η Ντόπελστιν κατέβασε τα ρολά στα πέναλτι… και η Χριστίνα έδωσε το έναυσμα των πανηγυρισμών μπροστά σε 500 παραληρούντες οπαδούς μας. Έτσι είναι.
Άλλοι ακολουθούν την ομάδα τους σε τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ στο Πόλο και άλλοι τραμπουκίζουν και βάφουν σπίτια διαιτητών στο μπάσκετ. Με διαφορά μόλις 20 ημερών 2 Ευρωπαϊκά τρόπαια ντύθηκαν ερυθρόλευκα. Δεν πρόλαβαν να «χαρούν» οι οπαδοί της Πρό- Ρέκο αν και Φιορεντίνα στο ποδόσφαιρο … αλλά και όλων γενικά των ομάδων που αντιμετωπίζουν τον Ολυμπιακό σε όλα τα αθλήματα, και τους έκατσε … ένα βάρος. Αυτοί που παλεύουν τόσα χρόνια για να κατακτήσουν ΕΝΑ μόλις ευρωπαϊκό τρόπαιο σε ποδόσφαιρο και ερασιτέχνη γενικότερα, ήπιαν πάλι το πικρό ποτήρι της απογοήτευσης. Τα δάκρυα χαράς των κοριτσιών μας στο τέλος του αγώνα, αντικατοπτρίζουν πλήρως την ιδεολογία του Ολυμπιακού.
Ένας διαρκής αγώνας για την κατάκτηση της κορυφής, μια ατελείωτη προσπάθεια για να εκπληρώσουμε τα όνειρα και τους κόπους μας. Η ακριβής έννοια της φράσης, επιτρέπεται να πέσεις και επιβάλλεται να ξανασηκωθείς πιο δυνατός. Μέχρι τέλους, μέχρι την δικαίωση. Και μόλις την κατακτήσουμε βάζουμε πλώρη για τις επόμενες κορυφές, και την διατήρηση της προηγούμενης.
Ψεύτες… άλλοι μετράνε ότι τους συμφέρει, εμείς μετράμε ότι κατακτάμε σε όλα τα κύρια ομαδικά αθλήματα. Άλλοι «κλέβουν», άλλοι «ξεθάβουν», άλλοι «προσθέτουν», άλλοι κοιτάνε στον καθρέπτη τα άσπρα τους πια μαλλιά και ζουν με τις όποιες αναμνήσεις των παιδικών τους χρόνων. Κάποιες εκλάμψεις μονοτμηματικές δεν αλλάζουν τον ρου της Ιστορίας. Να προσέχετε τα πεύκα. Τι δουλειά έχετε κάτω από τα πεύκα «Ρούλες»; Κάμπιες είσαστε; Πάλι «καλά» να λέτε που δεν πήραμε και στους άντρες το τρόπαιο. Θα γίνει κ αυτό, πιο σύντομα από όσο φαντάζεστε. Φέτος έγινε μια αρχή, μια «επιστροφή», στα γνώριμα λημέρια μας.
Δεν ήμασταν η καλύτερη ομάδα. Ξέρουμε να χάνουμε, και ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε τα επόμενα χρόνια για να γίνουμε ξανά Πρωταθλητές Ευρώπης και στους άντρες. Θα γίνουν , και θα κάνουμε όλοι μαζί πιο ευνοϊκές τις συνθήκες για να στεφθούμε ξανά τροπαιούχοι. Είμαστε υπερήφανοι το ίδιο και για τα δύο μας τμήματα. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία αποτελούνται από παιδιά που σέβονται και αγαπάνε τον σύλλογο. Χαίρονται με τις χαρές μας σε όλα τα τμήματα, παρακολουθούν με την ίδια αγωνία παιχνίδια των ομάδων μας, νοιώθουν ότι ο Ολυμπιακός είναι οικογένεια.
Τα παιδιά του ερασιτέχνη μας αξίζουν την αγάπη όλων μας. Υπάρχουν, ευτυχώς ελάχιστοι, και αγνώμονες όλα αυτά τα χρόνια. Είδατε τον Ολυμπιακό να μην χτίζει αυτοκρατορίες; Να μην έχει συνέπεια και διάρκεια; Να μην συνεχίζει να γεμίζει με δεκάδες τρόπαια κάθε χρόνο την τροπαιοθήκη του; Οι «χαμένοι» είναι πάντα αυτοί που πάνε απέναντι και σε άλλες Πολιτείες.
Αυτό έχει διδάξει το παρελθόν. Η Ιστορία γράφεται στο λιμάνι, από μάγκες, άσχετα αν μαζί με αυτούς «επωφελούνται» και οι διπλανοί τους. Όπως δεν ξεχνάμε ποιοι και πως προσπαθούν από τον Αυτοκράτορα του Πόλο να του στερούν κάποια τρόπαια, για να έχουν λόγο ύπαρξης τα στερημένα σωματεία. Χτες τα κορίτσια έδωσαν ακόμη μια απάντηση σε όλους όσους πανηγύριζαν πρόωρα για την Βουλιαγμένη, σε όλους όσους θεωρούσαν ότι το ταξίδι στην Μάλτα θα είχε τουριστικό χαρακτήρα. Και χτες το βράδυ έψαχναν σπηλιές AIRBNB σε κορφοβούνια για να κρυφτούν.
Ξεχνώντας ότι πετάνε τα αυτάκια τους. Γιατί ρε σεις δεν φτιάχνετε τμήματα Χάντμπολ αντρών και Πόλο γυναικών; Πόσο χειρότερα δηλαδή να πάνε από το αιώνια άτιτλο τμήμα του Πόλο των αντρών σας; Και που είστε. Μην σας χάσουμε από πελάτες του χρόνου γενικότερα και στον ερασιτέχνη. Πάρτε τα κιάλια του Σλούκα να μας βλέπετε σε Ελλάδα και Ευρώπη.