Στις ελάχιστες «δύσκολες» στιγμές κάθε χρονιάς μας θέλει δίπλα της η ομάδα
Ο καθένας όπως αντιλαμβάνεται το τι είναι καλύτερο να πράττει για το καλό του Ολυμπιακού. Γνώμη μου είναι ότι θα χάσουμε πολλά περισσότερα από έναν αγώνα, αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση. Με την ψυχολογία στον πάτο, πάμε στο ματς με την Γιαγκελόνια αν δεν το έχουν καταλάβει κάποιοι. Κ΄ εγώ πέρσι με αυτά που έβλεπα στο χορτάρι διαφωνούσα, αλλά στήριζα και την ομάδα και τον προπονητή για να επιτευχθούν οι στόχοι. Και συγνώμη κιόλας αλλά είχες το ρόστερ για να κερδίζεις Λάρισα, Κηφισιά και Λεβαδειακό. Εναλλακτικό πλάνο δεν είχες στην Ελλάδα και ένα ποδόσφαιρο αποκρουστικό παίζαμε. Ναι αποτύχαμε πλήρως στις μεταγραφές.
Ναι, δεν βοηθήθηκε η ομάδα ούτε τον Γενάρη. Με το ίδιο ρόστερ και τον ίδιο προπονητή όμως τερματίσαμε 18οι στο Τσάμπιονς Λιγκ και προκριθήκαμε στην επόμενη φάση με 11 βαθμούς. Πάντα θα φταίει ο Μαρινάκης. Και στα καλά όμως, όχι μόνο στα αρνητικά αποτελέσματα. Δεν φταίει μόνο στο γεγονός ότι έδιωξε τον Μεντλίμπαρ. «Φταίει» και όταν τον έφερε και φώναζαν αρκετοί για λευκή πετσέτα. «Φταίει» που τον ανανέωσε μετά το 1-4 με την Μακάμπι. «Φταίει» που τον κράτησε τον Μάϊο. Και «φταίει» που τον κράτησε και μετά την Ναϊμέγκεν. Δεν γίνεται όμως να φταίει μόνο για τις περσινές μεταγραφές , να λέμε όλοι ότι η ομάδα δεν βλεπόταν, και φέτος να φταίει γιατί άλλαξε σχεδόν όλο το ρόστερ. Ποιος ήθελε οι δύο εξτρέμ να είναι οι Ροντινέϊ- Φορτούνης και να μην φύγει ο Γκαρσία, πχ; Δεν τον στήριζε ο Μαρινάκης με παίχτες; Πολύ ωραία. Γιατί δεν έφευγε αν ένοιωθε ότι τον «τρώνε»;
Είσαι εσύ νέος παίχτης και προπονητής. Και βλέπεις αυτή την «ωραία» ατμόσφαιρα μόλις στο 4ο επίσημο παιχνίδι στο Καραϊσκάκη. Αν μη τι άλλο τουλάχιστον δεν σκέφτεσαι, ρε που ήρθα; Δεν περνάει από το μυαλό τους , τι θα γίνει ρε συ αν φάμε πρώτοι γκολ στην Ευρώπη την Τετάρτη; Πόσοι από όλους όσους εκφράστηκαν έτσι χτες, δεν αισθάνονταν αγανακτισμένοι από τον τρόπο που επιτίθονταν ο Ολυμπιακός στα προηγούμενα ματς; Ναι, άργησε να στηθεί το ρόστερ. Με το υπάρχον όμως δεν μπορούσαμε να παίξουμε καλύτερα; ΟΛΟΙ έχουν μερίδιο ευθύνης στην αποτυχία. Αν δηλαδή αποτυπωνόταν στο χορτάρι η δουλειά του Μεντιλίμπαρ όπως τον πρώτο 1,5 χρόνο, η της Ευρώπης στον άλλο μισό, θα φτάναμε σε αυτό το σημείο; Και δίκαια η άδικα φτάσαμε.Αυτή ήταν η σωστή αντίδραση; Η αυτή όταν δεν αντιδρούσαμε στο περσινό πρωτάθλημα κάνοντας υπομονή, μπας και αναστραφεί η κατάσταση;
Καλώς η κακώς η αλλαγή στον πάγκο έγινε. Έτσι θα βοηθηθεί η ομάδα για να ανακάμψει; Πόσες είναι οι «δύσκολες» στιγμές κάθε χρόνο για τον Ολυμπιακό; Ελάχιστες. Και σε αυτές αντί να είμαστε δίπλα στην ομάδα, είμαστε απέναντι; Έτσι θα ξεπεράσουμε τα προβλήματα; Έτσι θα φτιαχτεί η ψυχολογία; Δεν μας θέλει δίπλα της η ομάδα μόνο, στις νίκες.
Στις δύσκολες στιγμές περισσότερο θέλει την βοήθεια μας. Δεν στεναχωριούνται μόνο όσοι αποδοκιμάζουν αλλά και αυτοί που βάζουν την ομάδα πάνω από τον εγωϊσμό τους. Δεν είναι το θέμα ποιος έχει δίκιο η άδικο, ποιος τα έλεγε από πριν η όχι, αλλά τι θα γίνει … αύριο!!!!! Γιατί το χτες δεν γυρίζει πίσω, έφυγε. Είναι παρελθόν. Δεν τα γκρεμίζεις όλα αρχές Σεπτέμβρη. Ακόμη και διαφορετική άποψη να έχεις. Να μην συμφωνείς με όσα έγιναν η να θεωρείς ότι είναι εγκαταλελειμμένος ο Ολυμπιακός.
Μάλλον οι περισσότεροι δεν έχετε ζήσει τι σημαίνει εγκατάλειψη. Κάποτε τον Ολυμπιακό τον σώζαμε γεμίζοντας κατά χιλιάδες τα γήπεδα απο την κατρακύλα, χωρίς ελπίδες για τίτλους. Κάναμε πορείες στην Βουλή για να μην χρεωθεί ο σύλλογος τα πολιτικά παιχνίδια. «Κρύβαμε» τα όποια προβλήματα με προπονητές , παίχτες κλπ για να έρθει το Πρωτάθλημα στο λιμάνι. Βγαίναμε μπροστινοί για να «πάρουμε» την νίκη. Φωνάζαμε αλλιώς ονειρευόμαστε τον Ολυμπιακό έχοντας πρώτα όμως κατακτήσει το Νταμπλ. «Φέραμε» τον Ριβάλντο αντί για τον Τσιάρτα! Δεν αφήσαμε ποτέ Μπασινά και Κυργιάκο να φορέσει την φανέλα μας. Γυρνάγαμε συνεχώς από ήττες στην Ευρώπη και υπερασπιζόμασταν τους πάντες για να μην χαθούν οι εγχώριοι στόχοι παρά την πικρία και τον προβληματισμό μας.
Βλέπαμε να μπαίνει ο Αμπονσά στην θέση του Καραπιάλη στο ΟΑΚΑ και ο Ρέζιτς στο Άνφιλντ , να χάνουμε προκρίσεις και παραμέναμε ενωμένοι. Και «ανταμειφθήκαμε» όλα αυτά τα χρόνια με την σάρωση των εγχώριων τροπαίων, μεγαλώνοντας τον Ολυμπιακό βήμα-βήμα και στην Ευρώπη. Μπορώ να εκφράσω το άγχος μου και την δυσαρέσκεια μου χωρίς να αποδοκιμάζω πόσο μάλλον όταν η ομάδα προσπαθεί να αναστρέψει την εις βάρος της κατάσταση. Για μένα ο θεσμός του Προέδρου είναι ιερός.
Αισθάνομαι ευλογημένος που έζησα Γουλανδρή, Νταϊφά, και ζω Κόκκαλη, Αγγελόπουλους και Μαρινάκη. Με τα λάθη τους; Με τις εμμονές τους; Όπως θέλετε πείτε τα αρνητικά τους. Κανείς όμως δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι κοινό σημείο όλων είναι ότι πρόσφεραν και προσφέρουν, και ως οπαδοί. Ναι στην κριτική, όχι στις υστερίες.