Ακόμη ένα ραντεβού με την Ευρωπαϊκή μας Ιστορία

Ακόμη ένα ραντεβού με την Ευρωπαϊκή του ιστορία ως σύλλογος, δίνει αύριο το απόγευμα στο «τρελοκομείο» του Πειραιά, ο Ολυμπιακός. Καλείται να υπερπηδήσει το εμπόδιο της Καταλούνια και να στεφθεί Υπερ-πρωταθλητής Ευρώπης στο γυναικείο πόλο για  4^η φορά. Καλείται να φέρει το 351^ο τρόπαιο στα κύρια ομαδικά αθλήματα, και 23^ο συνολικά Ευρωπαϊκό τρόπαιο στην Ιστορία του συλλόγου. Ένα ακόμη «ραντεβού» όμως και για εμάς. Θα πρέπει να αισθάνονται ευλογημένοι και συνάμα τυχεροί όσοι βρεθούν στις κερκίδες του Καπαγέρωφ. Είναι πολύ μικρό για να χωρέσει την δίψα των οπαδών μας για ένα ακόμη ευρωπαϊκό τρόπαιο. Δεν έχουμε λείψει ποτέ από τέτοια «ραντεβού». Ομάδα και κόσμος μια γροθιά, όπως εξ άλλου πάντα. Ένας από τους τελευταίους ευρωπαϊκούς τελικούς σε αυτό το γήπεδο. Την άνοιξη του 2027 ξεκινάνε τα έργα, μιας και σύντομα θα ανακοινωθεί ο ανάδοχος του έργου που θα στεγάσει το μέλλον του Ελληνικού Πόλο και θα φέρει ακόμη μεγαλύτερες επιτυχίες στην Ελλάδα, και στον Πειραιά. Ένα όνειρο δεκαετιών που πλέον παίρνει σάρκα και οστά.

Ευχή όλων μας αυτά τα χαμόγελα των κοριτσιών μας , να τα δούμε και δια ζώσης με την ευρωπαϊκή κούπα στα χέρια. Κανένας τελικός Ευρώπης δεν είναι εύκολος. Πόσο μάλλον όταν απέναντι μας έχουμε μια Ισπανική ομάδα, και καλούμαστε να παίξουμε έχοντας το άγχος της έδρας και του φαβορί. Και φυσικά χωρίς να είμαστε απόλυτα έτοιμοι τόσο νωρίς. Το ίδιο ισχύει και για τις αντιπάλους μας, αλλά ως αουτσάϊντερ δεν έχουν τίποτε να χάσουν αλλά πάρα πολλά να κερδίσουν. Όλοι μαζί πάμε να βάλουμε ένα ακόμη πετράδι στο στέμμα του Αυτοκράτορα της Ελλάδος και της Ευρώπης.

Απλά φανταστείτε ότι υπάρχουν οπαδοί που δεν έχουν δει ευρωπαϊκό τρόπαιο, όχι τρόπαια, στην ζωή τους από τα ερασιτεχνικά τους σωματεία η κάποιοι άλλοι από 1 έως ελάχιστα. Δεν εμπόδισε κανείς όλα τα υπόλοιπα σωματεία να μεγαλουργήσουν στην Ευρώπη. Όσα δεν φτάνει λοιπόν η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια, για όσους απαξιώνουν τα τρόπαια στο Πόλο γυναικών κυρίως. Είναι οι ίδιοι που ονειρεύονται μια νίκη εναντίον μας στο ίδιο άθλημα, οι ίδιοι που δεν έχουν δει όχι ευρωπαϊκό αλλά ούτε εγχώριο τρόπαιο σε όλη την ιστορία τους, είναι οι ίδιοι που «ασχολήθηκαν» με το άθλημα πρόσφατα ως γνήσιοι νεόπλουτοι. Είναι οι μονο-τμηματικοί  που γιουχάρουν στην ανάκρουση του Εθνικού μας ύμνου στους αγώνες του τμήματος Μπάσκετ τους. Τι πόνο τους προκαλείς ρε Θρύλε. Πόσα ψυχικά τραύματα τους έχεις «αναγκάσει» να βιώνουν; Πάμε να τους «προκαλέσουμε» ακόμη ένα. Και ας είναι νωπό ακόμη το μεγαλύτερο «τραύμα» που έζησαν φέτος τον Μάϊο στην έδρα τους. Σε ένα ακόμη «ραντεβού» από τα πολλά που μας έχουν στήσει. Δεν πειράζει, έχουμε υπομονή. Δεν μπορεί, κάπου θα τους ξαναβρούμε.