Στις καρδιές μας για πάντα...

Είναι μια ημέρα που έχει μείνει στην ιστορία… Μια ημέρα, όπου 21 φίλοι του ποδοσφαίρου, «πλήρωσαν» με τη ζωή τους, την αγάπη τους, την τρέλα τους. Κάθε χρόνο, οφείλουμε να τους τιμάμε. Με ευχαριστεί το γεγονός, πως μεγαλώνω και βλέπω τον κόσμο του Ολυμπιακού να μην τους ξεχνά. Κάθε άλλο. Το «Αδέρφια ζείτε, εσείς μας οδηγείτε…», δεν ακούγεται μόνο αυτές τις ημέρες. Ακούγεται συνεχώς, ακόμη και στις φιέστες. Η παρέα αυτή εκεί ψηλά, μεγαλώνει. Δυστυχώς. Καθημερινά «φεύγουν» φίλοι του Ολυμπιακού, αλλά σωστά μου έγραψε χθες ένας φίλος αναγνώστης, ο Νίκος, με αφορμή την ανάρτηση του ύμνου του Θρύλου, από τον Λουκιανό Κηλαηδόνη. Κι αυτός, «έφυγε» και οι απώλειες γίνονται όλο και περισσότερες.

Ο καθένας έχει τον πόνο του, πολύ περισσότερο αυτές οι οικογένειες που έμειναν με το «ΓΙΑΤΙ;». Κανείς δεν μπόρεσε να εξηγήσει. Έχουν γίνει έρευνες, αφιερώματα, έχουν ακουστεί τόσες απόψεις, αλλά…

Ο κόσμος του Θρύλου, έχει χαράξει αυτή την ημερομηνία στην καρδιά του. Θυμάται. Δεν ξεχνά. Στις καρδιές μας πάντα τα 21 θύματα και τόσοι άλλοι. Ποιος να ξεχάσει και τι; Θυμάμαι κι εγώ, τον ξάδερφό μου τον Δημήτρη. Ήθελε να πηγαίνουμε και στο μνημόσυνο, ανέβαζε κι αυτός στα social media… «Έφυγε» και αυτός, κάνει παρέα με τα υπόλοιπα παιδιά εκεί ψηλά. Μεγαλώνει η παρέα...

«Εχετε τον μουσικό έχετε τρομπέτα και τα αδέρφια μας !! Η καλύτερη χορωδία του παραδείσου !! Αύριο (σ.σ. σήμερα) θα τραγουδάτε όλοι μαζί και εμείς θα σας ακούμε στο ΝΑΟ μας. Στο Καραϊσκάκη μας!!!», μου έγραψε χθες ο φίλος Νίκος. Και έχει δίκιο. Έτσι ακριβώς είναι. Σήμερα, ο Ολυμπιακός αντιμετωπίζει τον Ατρόμητο. 36 χρόνια μετά από αυτή την τραγωδία. Μια ημέρα όπου η μεγάλη νίκη επί της ΑΕΚ, μακάρι να μην είχε έρθει ποτέ, αρκεί όλα αυτά τα παιδιά, να ήταν εδώ, μαζί μας…

Οφείλουμε όλοι από την πλευρά μας να τους τιμούμε, όπως μπορούμε. Αυτό το ενός λεπτού σιγής, σε ανατριχιάζει. Σε κάνει να γυρίσεις πίσω και να είσαι σαν να το έζησες. Έχουμε διαβάσει τόσες πολλές μαρτυρίες άλλωστε. Ποδοσφαιριστών, δημοσιογράφων, φιλάθλων που ήταν στο γήπεδο εκείνη την ημέρα της 8ης Φεβρουαρίου 1981, αλλά σε άλλες θύρες. Πολλοί δεν κατάλαβαν τι έγινε. Άλλες εποχές τότε. Όχι όπως σήμερα που ανεβαίνει μια είδηση σε ένα σάιτ και… σπάει. Κι εκείνη η χαρά για τη μεγάλη νίκη, μετατράπηκε σε θλίψη. Στις καρδιές μας για πάντα αδέρφια. Αθάνατοι… Μια ζωή ο λαός του Θρύλου θα φωνάζει «Αδέρφια ζείτε εσείς μας οδηγείτε…». Μικροί και μεγάλοι, θα είναι εδώ για να σας τιμούν, με την ομάδα να αφιερώνει τους τίτλους και σε εσάς που δώσατε τη ζωή σας... Αθάνατοι...

(Μεγαλώνει η παρέα ψηλά! Καθημερινά τόσα αδέρφια μας, κάνουν το δικό τους ταξίδι! Αθάνατοι και περήφανοι για τον Θρύλο μας)

Σεβασμός σε όλους όσους έχουν «φύγει»...

Ακόμη και τέτοιες ημέρες, κάποιοι δεν λένε να ευαισθητοποιηθούν. Και φυσικά μπορεί να έγινε ντόρος για το αν ήταν πραγματικό το προφίλ του Σαραβάκου, αν θα μπορούσε να κάνει ανάρτηση για τα θύματα της Θύρας 7… Κάποιοι, μυαλό δεν θα αλλάξουν. Είναι λυπηρό, αλλά έχουν ακουστεί και συνθήματα, πέρσι δε, διαβάσαμε και πανό. Για τέτοιο… επίπεδο. Ο Ολυμπιακός και ο κόσμος του, έχουν σεβαστεί άπαντες. Καλό είναι κάποια μυαλά, να καταλάβουν τι έχει γίνει. Τι σημαίνει μια οικογένεια να έχει χάσει οπαδούς της. Κοιτάξτε γύρω σας. Δείτε τι εστί αθλητισμός, μετρήστε την αγάπη του κόσμου για την ομάδα του, αλλά πάνω από όλα να υπάρχει ανθρωπιά. Να ξέρουμε να εκτιμήσουμε και να δείξουμε. Κάντε το, όλοι…

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Πρωταθλητής» στις 8 Φεβρουαρίου 2017.