Θες κάτι καλύτερο; Απόδειξη...

Εδώ είμαστε… Επιστρέψαμε από την Λισαβόνα, όπου φάνηκε ότι οι ελπίδες «πέθαναν» σε ένα νεκρό σου διάστημα. Από το 40’ ως το 43’. Εκεί που ετοιμάζεσαι να πας στα αποδυτήρια με το 0-0, να πάρεις τις ανάσες σου και να βγεις να διεκδικήσεις κάτι καλό στην επανάληψη, χάνεσαι. Η Σπόρτινγκ δεν σε συγχώρεσε, τα λάθη σε αυτό το επίπεδο βλέπετε δεν συγχωρούνται και όλα τελείωσαν για το κεφάλαιο Ολυμπιακός και Ευρώπη.

Θα μείνει ένα ματς τυπικής διαδικασίας, απέναντι στην Γιουβέντους, όπου ο Ολυμπιακός βέβαια θα πρέπει να παίξει για την ιστορία του.

Η αλήθεια είναι ότι στο άκουσμα της ενδεκάδας, «ψάχνεσαι». Επιβεβαιώθηκαν οι εκτιμήσεις ότι θα έπαιζες χωρίς φορ, Ότι θα έπαιζε μπροστά ο Φορτούνης. Όταν, όμως, βλέπεις το ματς και διαπιστώνεις ότι ο Κώστας παίζει πιο… πίσω και από εκεί που τον βλέπεις ως επιτελικό, τι να περιμένεις. Αυτό έγινε και με την Μπαρτσελόνα. Μόνο που εκεί ήταν άλλη η ποιότητα. Έπαιζες με νοοτροπία να… δεχθείς τα λιγότερα και στο τέλος πήρες ισοπαλία.

Με την Σπόρτινγκ, ήξερες ότι θες το «διπλό». Και όταν βγάζεις φόβο, δεν μπορείς να το διεκδικήσεις. Ο Φορτούνης περιορίστηκε, δεν μπόρεσε να βοηθήσει… Ο Πάρντο, στα… χαμένα και ελπίζω να μην θεωρεί ότι τελικά ισχύει μόνο το ότι «βλέπει ο Θεός» για την εντεκάδα. Γιατί και με την εικόνα που δείχνει ως τώρα ο Καρσελά, θα θεωρούν πολλοί πως η ομάδα δεν θέλει έναν εξτρέμ, αλλά δύο. Απλά πράγματα, αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές. Δεν λέω να συγκρίνω αυτό το… διάβολο τον Μάρτινς με τον Πάρντο. Βλέπεις, όμως, τι μπορεί να κάνει μέσα στο γήπεδο ο πρώτος και διαπιστώνεις και το ταβάνι του δεύτερου.

Το κέντρο, κατώτερο των περιστάσεων. «Πάγωσε» το ρυθμό της Σπόρτινγκ για ένα εικοσάλεπτο, αλλά από εκεί και πέρα έδειχναν να μην ξέρουν τι να περιμένουν. Ο Ταχτσίδης γύριζε, κουβάλαγε μπάλα, αλλά χωρίς να απειλεί. Ο Ζιλέ έτρεχε και έψαχνε επαφές με την μπάλα, ο Ρομαό σε κακή βραδιά. Περιέργως, γιατί ερχόταν και ξεκούραστος, καθώς δεν είχε παίξει με τον Λεβαδειακό.

Ο Προτό έβγαλε αυτό που έπρεπε, έχοντας και τη βοήθεια του δοκαριού του, στο 3’, αλλά ως εκεί… Τον… εκτέλεσαν βέβαια. Ο Φιγκέιρας φορτώθηκε νωρίς με την κίτρινη, αλλά τουλάχιστον είχε διάθεση να βγει ψηλά, να πάρει μπάλα, δεν είναι τυχαίο ότι είχε την ασίστ στο γκολ του Οφόε. Ο Κούτρης, έζησε τον… εφιάλτη και την άλλη πλευρά του νομίσματος. Δεν νομίζω πως αρμόζουν και συγκρίσεις με τον Γεωργάτο. Τον αδικεί τον μικρό αυτή η σύγκριση, γιατί δεν έχουν περάσει και πολλοί σαν τον Γεωργάτο από το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ο Μάρτινς του έκανε ένα ακόμη δύσκολο βράδυ μετά και από αυτό στον Πειραιά και ο αριστερός μπακ των Πειραιωτών πείστηκε πως έχει ακόμη πολλά να διδαχθεί από μεγάλα ματς, ειδικά με αντιπάλους τέτοιου επιπέδου.

Οι στόπερ τώρα… Ο Ένγκελς το πάλεψε, αλλά το 3-0, με τον φορ να εκτελεί ανάμεσα σε αυτόν και τον Μποτία, λέει πολλά. Για τον Ισπανό πάντως, νομίζω πως φάνηκε αυτό που εγώ θεωρώ ως αδυναμία του. Με ομάδες που μπορούν να παίξουν γρήγορα, δεν μπορεί να βγει ψηλά. Με την Μπαρτσελόνα, δέσποζε στο… κουτί, στη μεγάλη περιοχή. Εκεί είναι δύναμη μεγάλη, αλλά όταν καλείται να βγει εκτός περιοχής, να πρεσάρει ψηλά, έχει θέματα… Εδώ, νομίζω πως αν ο Ολυμπιακός θέλει να πιστέψει με προοπτική στο μέλλον, θα πρέπει να στηριχθεί σε Σισέ και Ένγκελς. Δείχνουν ότι μπορούν…

Ο Λεμονής είναι λογικό να δεχθεί κριτική για το γεγονός ότι έπαιξε χωρίς φορ. Δεν την θεωρώ άδικη, αλλά ήταν απόφασή του και οφείλουμε να τη σεβαστούμε. Όπως απόφαση του Χάσι ήταν να παίξει με τρία δεκάρια, στο 2-3 του «Γεώργιος Καραϊσκάκης» απέναντι στην Σπόρτινγκ. Κάθε προπονητής άλλωστε, κρίνεται από τις επιλογές του και πως αυτές μεταφράζονται μέσα στον αγωνιστικό χώρο.

Στον κόσμο δεν άρεσε που δεν είδε την ομάδα του να τολμά. Που περίμενε σαν να δει τη μοίρα της, να χάσει και να επιστρέψει στην Ελλάδα. Δεν πάλεψε… Και ο Ολυμπιακός, μας έχει μάθει πολλές φορές να παλεύει, να δείχνει ότι είναι ικανός για όλα, ακόμη και σε πιο δύσκολες συνθήκες. Έβλεπες τόση συγκέντρωση και προσήλωση στο στόχο με την Μπαρτσελόνα του Μέσι και του Σουάρες και τώρα, αδυναμία απέναντι στην παρέα του Μπας Ντοστ. Αυτός πάντως, είναι κανονικός φορ, κλασσικός φορ που κάθε ομάδα θα ήθελε. Έχεις έναν τέτοιον και μαζί και το κεφάλι σου ήσυχο.

Πλέον ο Ολυμπιακός θα κληθεί να συνεχίσει με ένα ματς κόντρα στην Γιουβέντους, για το τυπικό της υπόθεσης και τα ματς του ελληνικού πρωταθλήματος. Ίσως αυτός ο αποκλεισμός να του δώσει τη δυνατότητα να αφοσιωθεί στο στόχο αυτό, να μπαίνει πιο έτοιμος στο τι θέλει.

Η αρχή, μπορεί να γίνει με την Κέρκυρα την Κυριακή. Ακόμη και αν σφυρίζουν και σηκώνουν σημαία άτομα από την ένωση Γραμμένου, ο Ολυμπιακός πρέπει να πάρει το «διπλό» για να… ηρεμήσει. Η βραδιά αυτή άλλωστε και ο τρόπος που ήρθε η ήττα, έφεραν γκρίνια στον κόσμο, κριτική και περιμένουν…

Ένας κόσμος που έκανε τα πάντα για να βοηθήσει. 1500 άτομα πήγαν στη Λισαβόνα, για να φωνάξουν για την αγαπημένη τους ομάδα. Μάγκες, παλικάρια, πίστεψαν, αλλά δεν μπόρεσε να ακολουθήσει η ομάδα… Κι αυτό είναι το παράπονο.

Όταν χάνεις δύο φορές από την Σπόρτινγκ Λισαβόνας σε αυτό τον όμιλο, δεδομένα δεν μπορείς να διεκδικήσεις πολλά. Σημασία, όμως, έχει να «διαβάσεις» τις αδυναμίες σου και αυτοί που αποφασίζουν, να πράξουν τα δέοντα. Ο Ολυμπιακός θα τη χρειαστεί την ενίσχυση, στο δρόμο για το 45ο πρωτάθλημα της ιστορίας του. Δεν ξέρω αν αυτός θα είναι Μιραλάς, αλλά ένας-δύο παίκτες θα χρειαστούν, με στόχο να… σηκώσουν και την ομάδα, αλλά και να στείλουν τα μηνύματα προς πάσα κατεύθυνση.

Μέσα σε όλα αυτά βλέπετε, κάποιοι ξεχνούν και τι έχουμε ζήσει φέτος. Για μένα ο μεγάλος στόχος ήταν να μπει η ομάδα στους ομίλους. Σίγουρα μπορούσε και έπρεπε να έχει καλύτερη παρουσία. Αδίκησε τον εαυτό της, αλλά από εκεί και πέρα, όταν έχεις πετάξει 13 βαθμούς στο πρωτάθλημα, μετά από 11 αγωνιστικές, δεν υπάρχουν άλλες σκέψεις.

Σοβαρεύεσαι, συγκεντρώνεσαι στο στόχο και πας να τους… τελειώσεις. Να τους πάρεις το πρωτάθλημα  που ονειρεύονται. Και φυσικά, να μπορείς να πας και πάλι στα προκριματικά, με στόχο το ταξίδι στη Λισαβόνα να μην αποτελεί ανάμνηση για τον Ολυμπιακό. Τον Ολυμπιακό του ChampionsLeague. Αυτόν που είδαμε να βγάζει αδυναμίες, να παίρνει «Χ» από την Μπαρτσελόνα, αλλά που έχει τόσο μεγάλη ιστορία για να τη… διαγράφει ένα βράδυ σαν κι αυτό της Λισαβόνας.

Υ.Γ.: Τα… χρειαστήκαμε, αλλά ήρθε το «διπλό» στο Μιλάνο για την ομάδα μπάσκετ. Να χαρούν και περισσότερο αυτοί που βρέθηκαν εκεί.

Υ.Γ.2: Περιμένω τα μηνύματά σας με σχόλια στο verveles@redking.gr και θα απαντήσω αλάνια…

Υ.Γ.3: Κάποιοι στερούνται χρημάτων, αφήνουν απλήρωτους λογαριασμούς, για να είναι δίπλα στην τρέλα τους. Στην ομάδα της ζωής τους, στη μεγάλη τους αγάπη. Ας το έχουν στο μυαλό τους οι παίκτες αυτό…

Υ.Γ.4: Έχουμε και θέματα προς επίλυση. Τι θα γίνει με τον Εμενίκε, τι θα γίνει με τον Οφόε…

Υ.Γ.5: Το ένστικτό μου πάντως, λέει ότι ο Ανσαριφάρντ θα σκοράρει στην Κέρκυρα. Εκεί που θα χρειαστεί και ο κόσμος του Θρύλου.

Υ.Γ.6: Στη Νέα Σμύρνη ο Σιδηρόπουλος θα (ξανα)περάσει από τις εξετάσεις της ΚΕΔ; Γιατί πέρασε και στο ΟΑΚΑ, στο ΑΕΚ-Ολυμπιακός, γι’ αυτό ρωτάω. Ξέρουν αυτοί που πρέπει…

Υ.Γ.7: Λένε για στόπερ, λένε για χαφ, για φορ, αλλά εμένα αυτό που μου λείπει περισσότερο, είναι ένας εξτρέμ παιχταράς. Να τους… ζαλίζει. Να τον νιώθει η αντίπαλη άμυνα.

Υ.Γ.8: Τρως τρία γκολ από την Μπαρτσελόνα σε δύο ματς και σου βάζει έξι η Σπόρτινγκ. Που να συνεχίσεις μετά στην Ευρώπη; Δεν γίνεται...

Υ.Γ.9: Όταν σε πολεμάνε, όταν σε στοχοποιούν, οφείλεις να μην κάνεις δώρα. Εγώ έτσι ξέρω. Όπως έχει μεγάλη σημασία στη μάχη να είναι όλοι εκεί και να μην κάνουν… βήματα πίσω. Τώρα, όπως διαμορφώθηκε η κατάσταση, μόνο μπροστά μπορείς να πας. Πίσω δεν γίνεται, ξεχάστε το.

Υ.Γ.10: Βλέπω και κάτι σχόλια και συνειδητοποιώ πόσο ισοπεδωτικοί είναι ορισμένοι… Κρίμα.

Υ.Γ.11: Υγεία να έχουμε και προχωράμε...