Μετά τον Βασίλη Σπανούλη και τον Γιώργο Πρίντεζη, ο Βαγγέλης Μάντζαρης και ο Κώστας Παπανικολάου μίλησαν για τον Ντούσαν Ίβκοβιτς, με αφορμή την αποχώρησή του από τους πάγκους. "Για μένα ο Ντούσαν Ίβκοβιτς ήταν ένας δάσκαλος σαν προπονητής. Με πήρε ένα παιδάκι μόλις 21 ετών από το Περιστέρι, μη γνωρίζοντας καλά-καλά το όνομα μου και με έβαλε κατευθείαν στα βαθιά, καθιερώνοντας με ως βασικό πλέι-μέικερ του Ολυμπιακού από την αρχή της πρώτης μου σεζόν στην ομάδα. Πίστευε πως θα ταιριάξω και θα "δέσουμε" σαν δίδυμο στα γκαρντ με τον Βασίλη (σ.σ. Σπανούλη) και μας καθιέρωσε μαζί από το ξεκίνημα της σεζόν 2011-2012. Του χρωστάω πάρα πολλά και τον ευχαριστώ για τα όσα μου προσέφερε. Πίστεψε στις δυνατότητες μου και με εμπιστεύτηκε σε τεράστιο βαθμό από τον πρώτο μήνα μου στην ομάδα. Αν και ήμουν άπειρος με καθιέρωσε στον Ολυμπιακό και από εκεί που την προηγούμενη χρονιά ήμουν ένας πιτσιρικάς στην ομάδα του Περιστερίου, μου έδωσε βασικό, ενεργό και σημαντικό ρόλο σε μία μεγάλη ομάδα όπως ο Ολυμπιακός, η οποία στο τέλος της σεζόν αναδείχθηκε Πρωταθλήτρια Ευρώπης. Ούτε στο πιο τρελό μου όνειρο δεν μπορούσα να το φανταστώ αυτό. Του είμαι ευγνώμων. Από το Περιστέρι βρέθηκα να παίζω τελικό Euroleague και το γεγονός αυτό το οφείλω σε μεγάλο βαθμό σε εκείνον, γιατί συνέβαλε τα μέγιστα ώστε να κάνω τα όνειρα μου πραγματικότητα", δήλωσε αρχικά στο Sport24 ο Βαγγέλης Μάντζαρης και συνέχισε:

"Είναι ένας σπουδαίος προπονητής, με τεράστια ιστορία, έχει κοουτσάρει τρομερές ομάδες, ήταν προπονητής σε πολλούς από τους καλύτερους παίκτες στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ και αναμφισβήτητα είναι ένας από τους κορυφαίους κόουτς όλων των εποχών στην Ευρώπη. Άφησε το στίγμα του και η δουλειά του, η φιλοσοφία του, επηρέασε πάρα πολλούς προπονητές σε ολόκληρη την Ευρώπη. Του άρεσε πάρα πολύ να δουλεύει με τα νεαρά παιδιά. Πίστευε στους νέους παίκτες, τους πρόσεχε, τους εμπιστευόταν, τους έδινε ψυχολογία, τους καθοδηγούσε και του άρεσε να τους βελτιώνει και να τους βλέπει να εξελίσσονται μέσα στην ομάδα. Αυτό έκανε και σε εμάς στον Ολυμπιακό.

Από την πλευρά του, ο Κώστας Παπανικολάου, είπε: "Ο Ντούσαν Ίβκοβιτς ήταν για μένα ένας προπονητής ο οποίος ουσιαστικά άλλαξε την καριέρα μου. Ήταν ο άνθρωπος που με εμπιστεύτηκε σε μεγάλο βαθμό. Θυμάμαι το 2010, όταν ήρθε στον Ολυμπιακό, τότε που εγώ ήμουν μόλις 20 ετών, με την ομάδα να διαθέτει στο ρόστερ της τεράστιους παίκτες, όπως τους Παπαλουκά, Σπανούλη, Τεόντοσιτς και άλλους πολλούς εξαιρετικούς παίκτες, μου έδωσε κατευθείαν την θέση του βασικού στην πεντάδα. Ήταν μία τεράστια αλλαγή για εμένα. Ύστερα από μία σεζόν που είχα μικρό χρόνο συμμετοχής, μου έδωσε την ευκαιρία να βγω στο προσκήνιο και να δείξω τις δυνατότητες μου. Πίστευε στο ταλέντο μου, στις δυνατότητες μου, πάντα επιχειρούσε να μου δίνει ψυχολογία και να μου δείχνει πως με εμπιστεύεται. Ασχολιόταν αρκετά μαζί μου. Με βοήθησε σε μεγάλο βαθμό να βελτιωθώ, να εξελίξω το παιχνίδι μου, να βρω τον ρόλο μου μέσα στην ομάδα και να αποκτήσω την δική μου αγωνιστική ταυτότητα σαν παίκτης. Μου έδωσε αυτοπεποίθηση και με έκανε να πιστέψω ακόμη περισσότερο σε μένα.

Το 2012 κατάφερε να αλλάξει την ιστορία του Ολυμπιακού και το γεγονός αυτό του πιστώνεται σε τεράστιο βαθμό. Ύστερα από το 1997, κατάφερε να επαναφέρει τον Ολυμπιακό στην κορυφή σε Ελλάδα και Ευρώπη, φέρνοντας πρωταθλήματα στον Πειραιά ύστερα από 15 χρόνια. Και αυτό το κατόρθωσε με μία ομάδα που δεν είχε τα υψηλά μπάτζετ του παρελθόντος. Με τα υλικά που είχε στα χέρια του, με νεαρούς φιλόδοξους παίκτες, με παίκτες που προσπαθούσαν να ανάγεννήσουν την καριέρα τους, με ξένους που δεν ήταν σούπερ-σταρ,  έφτιαξε το δικό του αριστούργημα, μία ομάδα που έγραψε ιστορία, κατακτώντας ακολούθως το ευρωπαϊκό για δεύτερη συνεχόμενη σεζόν. Νομίζω πως όταν ένας προπονητής καταφέρνει να φτιάξει μία τόσο καλή ομάδα με αυτόν τον τρόπο, δείχνει την αξία του και ο Ντούσαν Ίβκοβιτς αναμφισβήτητα είναι ένας από τους καλύτερους προπονητές στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ, ένας κόουτς που άφησε την δική του εποχή, ο οποίος έγινε παράδειγμα για πολλούς προπονητές που ακολούθησαν. Ο θρίαμβος του 2012 πιστώνεται πρώτα σε εκείνον και μετά σε όλους τους άλλους.

Για εμένα σε προσωπικό επίπεδο ήταν ένας δάσκαλος. Έχω κρατήσει λόγια του, και συμβουλές του και με έμαθε να σκέφτομαι διαφορετικά το μπάσκετ. Με έμαθε να διαχειρίζομαι καλύτερα το παιχνίδι, αλλά και καταστάσεις. Σε αυτό που με βοήθησε σε τεράστιο βαθμό ήταν στο να απελευθερώσω το παιχνίδι μου. Μου έδωσε ψυχολογία και μεγάλη αυτοπεποίθηση. Με έκανε να νιώθω πιο άνετος μέσα στο γήπεδο, πιο σίγουρος για τον εαυτό μου και για τις δυνατότητες μου. Κάποιες από αυτές τις συμβουλές είναι και γνωστές, όπως το γεγονός που μου τόνιζε να μην σκέφτομαι όταν σουτάρω, να σουτάρω με αυτοπεποίθηση, να μην τραβώ τα μαλλιά μου όταν αστοχώ, κάτι που στο παρελθόν το έκανα, να μην με παίρνει από κάτω αν δεν μπουν ένα-δύο σουτ. Μου έλεγε πάντα να παίζω πιο ελεύθερα και να μην αγχώνομαι! Σαν παίκτης, πιο μικρός, είχα αρκετό άγχος και εκείνος μου το απέβαλε. Αν θυμάστε, σε εκείνη την σεζόν (2011-2012), δεν είχα ξεκινήσει τόσο καλά, αλλά από τα μέσα της σεζόν και ύστερα ανέβασα σε μεγάλο βαθμό την απόδοση μου, έγινα καλύτερος, βρήκα τον εαυτό μου και βοήθησα περισσότερο τον Ολυμπιακό ώστε να πετύχει τους στόχους του. Αυτό οφείλεται σε εκείνον.

Έχω να του πω ένα μεγάλο ευχαριστώ, γιατί με βοήθησε σε τεράστιο βαθμό στην καριέρα μου. Με βοήθησε να χτίσω χαρακτήρα, να αποκτήσω αυτοπεποίθηση σαν αθλητής, να πιστέψω ακόμη περισσότερο σε μένα, να λειτουργώ καλύτερα στην τακτική και να εξελίξω το παιχνίδι μου. Ήξερα πως είχε την φήμη πως του αρέσει να δουλεύει με τα νέα παιδιά, ήξερα πως πάντα ήταν το χαρακτηριστικό του αυτό, να βελτιώνει και να φτιάχνει καλές ομάδες με νεαρούς παίκτες και το διαπίστωσα στην πράξη όταν συνεργάστηκα μαζί του. Του χρωστάμε πολλά όλοι εμείς, οι τότε πιτσιρικάδες του Ολυμπιακού, γιατί μας δίδαξε πολλά πράγματα. Ένας προπονητής που ήταν δάσκαλος για εμάς, τόσο εντός, όσο και εκτός παρκέ. Αγαπούσε πάρα πολύ την προπονητική, λάτρευε το μπάσκετ, ασχολιόταν ώρες μαζί του και είναι σπουδαίος και ως άνθρωπος, γιατί ασχολείται με έναν παίκτη όχι μόνο καθαρά και ψυχρά με το αγωνιστικό κομμάτι, ασχολείται και με το ανθρώπινο κομμάτι του κάθε αθλητή. Του έχω μεγάλο σεβασμό".