Το έγραψα και στον σημερινό «Πρωταθλητή» το συγκεκριμένο σκηνικό. Δείγμα του πόση πίεση υπήρχε, αλλά και πως έχουν τον Ολυμπιακό μέσα στο μυαλό τους αυτά τα παιδιά. Εγώ δεν θα μπω στη διαδικασία να τρελάνω τον Ρέτσο, τον Μανθάτη και τον Ανδρούτσο. Όπως και τον Βούρο. Νέα παιδιά που βρέθηκαν στην πρώτη ομάδα και ζουν το όνειρό τους. 18 χρονών να παίζεις με τη φανέλα του Ολυμπιακού; Δεν είναι όνειρο; Όνειρο ζωής!

Ίσως να είναι το μόνο καλό που βγήκε μέσα από αυτή τη διαδικασία των προκριματικών. Των όσων ζήσαμε με Χάποελ Μπερ Σεβά και Αρούκα. Αλλά μην πάμε πάλι στη… γκρίνια.

Τελειώνει ο αγώνας. 2-1 ο Ολυμπιακός. Και βλέπεις τον Ανδρούτσο που είχε μπει αλλαγή στην Πορτογαλία, να πηγαίνει να αγκαλιάζει τον Ρέτσο και τον Μανθάτη και να ξεσπούν με δάκρυα! Ένταση, αλλά αυτά λένε πολλά στην καρδιά όλων των φίλων του Ολυμπιακού…

Δεν χρειάζονται περισσότερα λόγια. Παιδιά από τις ακαδημίες…