Το πάθος του Καρντόσο και η δικαίωση
Είμαι ένας από εσάς που του έχω σούρει αρκετά σε άλλα ματς.
Τότε που δεν μπορούσε να την βάλει από τα πέντε μέτρα.
Δεν θέλω να είμαι άδικος μαζί του όμως. Θα κρίνω τον Καρντόσο που είδα ένα ημίχρονο στη Λιβαδειά.
Μπήκε σε ένα ματς που η ομάδα δεν βλεπόταν. Έκανε ό,τι έπρεπε. Είχε πάθος. Δεν μάσησε απέναντι στους αντιπάλους του.
Κοίταζαν οι άλλοι και έτρεχε σαν μικρό παιδί να μαζεύει την μπάλα για να μην χάνεται χρόνος.
Πίστευε ως το τέλος στην ανατροπή.
Αν έχανε 1-0 ο Ολυμπιακός θα είχαμε δει τόσα. Έσωσε κάπως το πρεστίζ και τον πόντο. Βρέθηκε εκεί που έπρεπε στο γκολ, φώναζε να μαζέψουν γρήγορα την μπάλα και φώναζε και για το 1-2 στους συμπαίκτες του.
Είχε πάθος. Έτσι γουστάρω εγώ τους παίχτες του Ολυμπιακού και όχι να συμβιβάζονται με τη μοίρα. Αυτή δηλαδή που έφερνε τον Ολυμπιακό να χάνει 1-0.
Μπράβο στον Όσκαρ για την εικόνα του. Το γκολ του, ήταν μια δικαίωση της επιμονής του…
