Να σκεφτούν και οι παίκτες τι έγινε στα τρία ματς
Πέρασε το «πακέτο» με τους συνεχόμενους αγώνες του Ολυμπιακού με την ΑΕΚ και μέσα σε λίγες ημέρες τα πάντα γύρισαν... τούμπα για τους «ερυθρόλευκους»! Από εκεί που ήταν σε τροχιά τίτλου και μάλιστα στην πρώτη θέση και διεκδικούσε πρόκριση στο Κύπελλο, από το ματς με τον Αστέρα Τρίπολης και μετά τα πάντα άλλαξαν.
Ιδιαίτερα τα συνεχόμενα ματς με την ΑΕΚ σε πρωτάθλημα και κύπελλο, ήρθαν έτσι τα οποία δημιούργησαν μόνο κακό στον Ολυμπιακό και φάνηκαν πολλά από τα κενά και τα λάθη που έχουν γίνει.
Μετά το ματς του πρωταθλήματος ανέφερα σε κείμενο για τις επιλογές των μεταγραφών που έγιναν το καλοκαίρι και ότι η ομάδα ενώ χάλασε αρκετά λεφτά για να κάνει τις κινήσεις της, τελικά ελάχιστες ήταν αυτές που της «βγήκαν» και έδειξαν ότι μπορούν να προσφέρουν.
Από εκεί και πέρα, υπήρξε αρκετή ταραχή στα social media και όχι μόνο, αναφορικά με το τι συμβαίνει στον Ολυμπιακό και παρουσίασε αυτή την εικόνα στους αγώνες με την ΑΕΚ. Σίγουρα όλοι έχουν μερίδιο ευθύνης σε αυτό, αλλά από την άλλη κανείς δεν έχει αποποιηθεί των ευθυνών του και δεν έχει δηλώσει «δεν κάναμε κανένα λάθος». Επίσης λάθη πάντα γίνονται, άλλες φορές μεγαλύτερα, άλλες μικρότερα, διότι λάθη δεν θα κάνουν αυτοί οι οποίοι δεν δουλεύουν και δεν προσπαθούν. Το θέμα είναι το πως θα διορθωθούν και θα αποφευχθούν να γίνουν καινούργια.
Δεν είναι κακό, άλλωστε, να κάνουμε λάθη. Όλοι μας έχουμε κάνει, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
Από την άλλη, όμως, είναι διαφορετικό να κάνεις λάθος από το να μην προσπαθείς. Γιατί αυτό ήταν και το στοιχείο που είδε ο κόσμος και νευρίασε μετά την ήττα στο ΟΑΚΑ από την ΑΕΚ. Θα πρέπει και οι ποδοσφαιριστές από την πλευρά τους να σκεφτούν τι έγινε στη σειρά των αγώνων με την ΑΕΚ και τι δεν έκαναν με συνέπεια να έρθει αυτή η εικόνα.
Γιατί δεν είναι δυνατόν ο Ολυμπιακός σε τρία ντέρμπι να παρουσιάζεται συνολικά, κάπως καλός, σε δύο ημίχρονα!
Αν πάρουμε τον χρόνο των «ερυθρόλευκων» που ήταν καλοί στα δύο ματς κυπέλλου και σε αυτό του πρωταθλήματος, πάνω-κάτω αυτός είναι ο ποιοτικός χρόνος που έβγαλε η ομάδα. 90 Λεπτά. Κάτι παραπάνω από ένα ημίχρονο στο πρώτο παιχνίδι κυπέλλου στο Καραϊσκάκη, 25 λεπτά στον αγώνα του πρωταθλήματος και 15 λεπτά στο ματς του ΟΑΚΑ.
Το θέμα όμως είναι τι γίνεται από εδώ και πέρα...
Θα πρέπει να βάλουν στο μυαλό τους καλά όλοι οι παίκτες και η ομάδα γενικότερα, πως απομένουν ακόμα δέκα αγώνες! ΔΕΚΑ! Δεν είναι λίγοι... Μέσα σε δέκα ματς μπορεί να καταφέρει πολλά ο Ολυμπιακός. Όμως για να γίνει αυτό, θα πρέπει να αλλάξει και εικόνα.
Και στην τελική, αν ο κόσμος του Θρύλου δει την ομάδα να μπαίνει στο γήπεδο και να παλεύει για τα παιχνίδια και παρουσιάσει κάτι καλό, στο τέλος και να μην έρθει το πρωτάθλημα, θα μείνει ικανοποιημένος. Γιατί αυτό είναι που έχει λείψει από τον Ολυμπιακό εδώ και αρκετό καιρό.
Τα στοιχεία που έκαναν τον Θρύλο να αγαπηθεί από τον κόσμο του σε τόσο μεγάλο βαθμό! Το πάθος και η αγάπη για τη φανέλα. Ο τσαμπουκάς που έβγαζε η ομάδα μέσα στον αγωνιστικό χώρο και έδινε στον αντίπαλο να καταλάβει ότι απλά δεν φεύγει μέσα από το χορτάρι αν δεν χάσει!
Αυτά είναι στοιχεία που ξεχωρίζουν στον Ολυμπιακό από την πρώτη ημέρα που υπήρξε ο τεράστιος αυτός σύλλογος.
Στοιχεία τα οποία δεν εμφάνισαν οι «ερυθρόλευκοι» στο «πακέτο» των αγώνων με την ΑΕΚ και έχουν λείψει από την ομάδα. Και για να έρθουν αυτά, θα πρέπει να βγουν μπροστά οι παίκτες που ξέρουν τι σημαίνει ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ και να δείξουν τον δρόμο και στους υπόλοιπους.
Για αυτό, λοιπόν, θα πρέπει να καταλάβουν και οι ποδοσφαιριστές ότι στα δικά τους... πόδια είναι να ισιώσει ξανά το κλίμα, γιατί τελευταία έχει «στραβώσει».
ΥΓ: Δεν το αναφέρω ούτε για καζούρα στους απέναντι, ούτε για να πικάρω κανέναν, ούτε για τίποτε άλλο παρά μόνο για να καταλάβουν και οι παίκτες τι δύναμη έχει αυτή η φανέλα. Είχαν απέναντί τους έναν τόσο κακό Ολυμπιακό και η τηλεόραση τους έδειχνε να κάνουν τον σταυρό τους σε ευκαιρία για το 2-2! Αυτό δεν το προκάλεσε η χαμένη ευκαιρία, αλλά η βαριά φανέλα και όλα όσα έχουν υποστεί άπαντες στην Ελλάδα από τον Θρύλο μέσα στο χορτάρι.
ΥΓ2: Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος στις 08/02 βρέθηκα το απόγευμα στο Καραϊσκάκη, με τον φίλο μου τον Γιάννη, έξω από την παλιά θύρα 7. Ό,τι και να πει κανείς για αυτό το τραγικό γεγονός είναι λίγο. Έχω ακούσει και την αφήγηση του πατέρα μου που ήταν μέσα και είχε καταλήξει στο νοσοκομείο και κάθε χρόνο είναι μέρα που δεν μπορεί ποτέ κανείς να ξεχνά...
