Το... δικό μας ελκυστικό ποδόσφαιρο!

Ένα λάθος έκανε ο Φριτζ: Είναι κακόγουστος. Α! Και ανυπόμονος. Το καλό πράγμα αργεί να γίνει... Κάνε λίγο υπομονή. Λίγο θέλει το πράγμα για να... ισιώσει. Να γίνει ξανά... ελκυστικό. Τι κι αν μέσα στο γήπεδο σουλατσάρουν οπαδοί με σημαιάκια κόρνερ στα χέρια; Τι κι αν απ’ έξω ακριβώς γίνονται μάχες ανάμεσα στους οπαδούς και την αστυνομία; Με φωτιές, χημικά; Τι κι αν στο 4’ οι οπαδοί του γηπεδούχου έφτασαν, με μαχαίρια, μέχρι τον πάγκο και προπηλάκισαν μέλη της αποστολής του φιλοξενούμενου;

Τι μ’ όλα αυτά; Ποιος είσαι εσύ, Μάρκο Φριτζ, που θα αποφασίσεις αν το ποδόσφαιρό μας προλαβαίνει ή δεν προλαβαίνει να γίνει ξανά ελκυστικό; Ενώ οι οπαδοί παίζουν ξύλο με την αστυνομία, ενώ το γήπεδο βρωμάει χημικά και οι παίκτες δεν μπορούν να ανασάνουν, εσύ όφειλες να μην είσαι ανυπόμονος. Όφειλες να εξαντλήσεις τη μία ώρα, που απλόχερα προσφέρεται στους κάφρους, να τα διαλύσουν όλα και να επανέλθουν στις θέσεις τους! Α! Και να προλάβουν να κάνουν αέρα, με βεντάλιες, να καθαρίσει η ατμόσφαιρα από τα δακρυγόνα.

Τι εννοείς, Μάρκο Φριτζ, ότι είσαι ο άρχων του αγώνα; Ο διαιτητής;

Τι εννοείς, Μάρκο Φριτζ, ότι είσαι ο μόνος πραγματικά κατάλληλος άνθρωπος, για να κρίνει ότι ένας αγώνας μπορεί ή δεν μπορεί να συνεχιστεί;

Τι εννοείς, Μάρκο Φριτζ, ότι εσύ, ο άρχων του γηπέδου, ο διαιτητής, επιθεώρησες το γήπεδο στα 40 λεπτά μετά τη διακοπή που εσύ όρισες και είδες ότι δεν γίνεται να συνεχιστεί ματς, γιατί έκρινες ότι η κατάσταση δεν είναι ήρεμη και παραμένει (έξω με τις συμπλοκές και μέσα με αυτούς που έβριζαν στην εξέδρα) τεταμένη;

Λάθος σου, Μάρκο Φριτζ! Όφειλες να περιμένεις κι άλλο. Το ποδόσφαιρό μας είχε μπει σε διαδικασία καλλωπισμού. Οι συμπλοκές οπαδών-αστυνομίας έφταναν στο τέλος τους. Ο άνεμος φυσούσε ευνοϊκά και τα χημικά θα πήγαιναν παρακάτω... Το ίδιο και η ζωή, γενικά. Εσύ φταις, κύριε Μάρκο Φριτζ, για το ότι δεν ολοκληρώθηκε το ντέρμπι. Εσύ, ο απόλυτος κυρίαρχος του αγώνα, είσαι και κακόγουστος και ανυπόμονος. Δεν ήξερες τι ζητούσε από εσένα, το ελκυστικό ποδόσφαιρο;