ΠΑΕ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ - ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

Δύο χρόνια χωρίς τον Νικήτα Γαβαλά

Δύο χρόνια χωρίς τον Νικήτα Γαβαλά

Δύο χρόνια συμπληρώθηκαν από το θάνατο του Νικήτα Γαβαλά, πατέρα του Νίκου Γαβαλά που σήμερα εργάζεται στη NOVA καλύπτοντας το ρεπορτάζ του Ολυμπιακού. 

Ο Νικήτας Γαβαλάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1946. Σπούδασε στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών της Παντείου Σχολής αλλά τον κέρδισε η δημοσιογραφία με την οποία άρχισε να ασχολείται, ήδη, από μαθητής Γυμνασίου, ως ασκούμενος αθλητικός συντάκτης το 1960 στην εφημερίδα «ΦΩΣ ΤΩΝ ΣΠΟΡ». Το 1966 εντάχθηκε στο μισθολόγιο της συγκεκριμένης εφημερίδας και συνέχισε να εργάζεται σε αυτήν ως επαγγελματίας αθλητικός συντάκτης μέχρι το 1986, πάντοτε στην πρώτη γραμμή του ρεπορτάζ με σημαντικές επιτυχίες, άψογο ήθος και επαγγελματισμό. Παράλληλα, εργάστηκε ως συντάκτης και σε επιτελικές θέσεις, στις εφημερίδες «Βραδυνή», «Καθημερινή», «Ελευθεροτυπία», «Μεσημβρινή», «24 ώρες», «Αθηναϊκή», καθώς και στον «Εθνικό Κήρυκα» της Νέας Υόρκης.

Επίσης εργάστηκε στα περιοδικά «Επίκαιρα», «Τηλέραμα», «Ένα» και «Πρωταθλητής». Διετέλεσε αρχισυντάκτης στην αθλητική διεύθυνση του Τ/Σ « MEGA » και παρουσιαστής αθλητικών εκπομπών στην ιδιωτική τηλεόραση, στην ΕΡΤ και στην ΕΡΑ. Υπήρξε συνεκδότης με τον αδελφό του Γιώργο, επίσης δημοσιογράφο-μέλος της ΕΣΗΕΑ και διευθυντή του περιοδικού « TV ΖΑΠΙΝΓΚ», των περιοδικών «Αθλητική Ελλάδα», «Τένις Κλαμπ», « On Line με τον Ελληνισμό».

Ο γιος του, Νίκος Γαβαλάς που εργάζεται επί σειρά ετών στο συνδρομητικό κανάλι της NOVA, με ανάρτησή του στο λογαριασμό του στο Facebook συγκίνησε. Έγραψε χαρακτηριστικά:

Πάλι κάποια είδηση βρήκες. Να την προλάβεις να τη δώσεις από το τηλέφωνο. Πριν κλείσει η εφημερίδα και αρχίσει ο θόρυβος από τις μηχανές στο τυπογραφείο. 
Τις θυμάμαι τις εικόνες… Μπορεί να ξεθωριάζουν οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες, αλλά η μνήμη δε σβήνει. Εκεί στην άκρη της φωτογραφίας, ίσα - ίσα που διακρίνω και τον Τάκη. 
Μόλις κλείσεις το τηλέφωνο, θέλω να το ακούσω πάλι από εσένα…

«Κάθε φορά που ανοίγεις δρόμο στη ζωή μην περιμένεις να σε βρει το μεσονύχτι

έχε τα μάτια σου ανοιχτά βράδυ πρωί γιατί μπροστά σου πάντα απλώνεται ένα δίχτυ».

Αλλά πάλι είμαι μακριά… Τώρα «χαμένος» στο Βέλγιο… Τότε, πριν από δύο χρόνια στις αυστριακές Άλπεις κτυπούσε το δικό μου τηλέφωνο για να μάθω τα νέα. Όχι όμως από τα χείλη σου. Ποτέ ξανά…

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΣΧΟΛΙΑ