Μία συγκλονιστική στιγμή: «Με έκανε να σηκωθώ από το αναπηρικό αμαξίδιο»
Τον Μιχάλη τον γνώρισα πριν μερικά χρόνια. Στο Φάληρο, στο σταθμό του ηλεκτρικού, μετά από ένα παιχνίδι του Ολυμπιακού στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Ήταν στο αναπηρικό αμαξίδιό του. Μου ζήτησε βοήθεια για να μπει στο τρένο, γιατί ήταν μόνος του. Προφανώς και τον εξυπηρέτησα. Δεν χρειάστηκε πολλή ώρα, από εκείνη τη στιγμή που πιάσαμε την κουβέντα, για να καταλάβω τι ψυχάρα είναι.
Με το χαμόγελο στα χείλη. Καλόκαρδος. Αντιμετωπίζει τις δυσκολίες με ένα χαμόγελο και σου δίνει την εντύπωση πως με αυτό τα ξεπερνάει όλα. Θα μπορούσε να είναι σπίτι του, να βλέπει τα παιχνίδια από την τηλεόραση. Να μην ταλαιπωρείται. Θα μπορούσε. Όμως, δεν το κάνει! Δεν χάνει παιχνίδι! Είναι εκεί. Πάντα, στη θέση του, δίνει το «πάρων».
Ο Μιχάλης είναι ψυχάρα. Και ζει έντονα κάθε στιγμή, δεν χάνει παιχνίδι της αγαπημένης του ομάδας. Μάλιστα, στον αγώνα της Κυριακής, στο «διπλό» του Ολυμπιακού στην Τούμπα, πανηγύρισε με την ψυχή του τη νίκη επί του ΠΑΟΚ. Και με τη δύναμη της ψυχής του σηκώθηκε από το αναπηρικό αμαξίδιο!
Μία ιστορία που συγκλονίζει. Η ιστορία του Μιχάλη θα σε κάνει να ανατριχιάσεις. Όποια ομάδα και να υποστηρίζεις.
Αυτό είναι ένα απλό παράδειγμα για το τι μπορεί να σημαίνει ο Ολυμπιακός για πολλούς ανθρώπους.
Μιχάλη, είσαι γίγαντας. Να σε έχει πάντα καλά ο Θεός, φίλε μου...
