Δεν είναι οι τίτλοι που τους κάνουν ξεχωριστούς
Αυτό είναι το dna συλλόγου και κόσμου. Να τα δίνουμε όλα μέσα στο γήπεδο και στις κερκίδες για να βγούμε νικητές. Να καταθέτουμε και την ψυχή μας, να μην «παραδινόμαστε», όποιος και αν είναι απέναντι ο αντίπαλος μας. Να ματώνουμε και να ιδρώνουμε την φανέλα, να μην ακούγεται η φωνή μας την άλλη μέρα, νοιώθοντας ότι κάναμε τα πάντα για δοξάσουμε την ερυθρόλευκη ριγωτή! Αυτή είναι πάνω από όλα η ουσία και μετά οι νίκες και τα τρόπαια. Αυτός ο σύλλογος γεννήθηκε για να μάχεται κόντρα σε όλους και σε όλα! Για αυτό παραμένει άστεγος. Επειδή δεν προσκύνησε, ούτε έγλειψε ποτέ κανέναν. Για αυτό όλοι οι τίτλοι που κατακτάμε σε όλα τα αθλήματα ήταν είναι και θα είναι ξεχωριστοί. Γιατί έχουν ποτιστεί με... αίμα.
Δεν είναι τυχαίο, πως όπως και να λέγεται κάποιος παίχτης, όσο καλός και να είναι, αν δεν ταυτιστεί με όλα αυτά, αν δεν αποτελέσει μέλος της οικογένειας, αν δεν τον αγαπήσει ο κόσμος, ξεχνιέται. Περνάει στην ιστορία σαν ένας απλός... μισθοφόρος. Ούτε είναι τυχαίο, πως χρόνια μετά, όλοι αυτοί που αγαπήσαμε εξακολουθούν και απολαμβάνουν τα ίδια συναισθήματα, τα οποία είναι και αμοιβαία. Γράφουν με ανεξίτηλο μελάνι τα ονόματα τους στις ένδοξες σελίδες της Ιστορίας μας. Δεν είναι οι τίτλοι που τους κάνουν ξεχωριστούς. Είναι τα συναισθήματα που γεννούν στον καθένα μας. Τίτλους έχουν κερδίσει και «άλλοι» που δεν θέλουμε καν να θυμόμαστε, ότι φόρεσαν την ερυθρόλευκη φανέλα. Και δεν αναφέρομαι στην όποια αξία τους ως αθλητές, αλλά σε όλα τα υπόλοιπα που ποτέ δεν ένοιωσαν ώστε να τα χαρίσουν στον κόσμο που τους στήριξε. Η αγνωμοσύνη, η αχαριστία, η ασέβεια, η προδοσία και η εκδικητικότητα τους ήταν αυτά τα χαρακτηριστικά που τους έκαναν «ανεπιθύμητους» στην κερκίδα. Και εμείς δεν ξεχνάμε τίποτε. Πόσο μάλλον συμπεριφορές.
Από την άλλη, είμαστε ευτυχείς που πήγαν εκεί που τους άξιζε, που έβγαλαν από πάνω τους την πιο ένδοξη φανέλα της χώρας, που βγάλαμε τα... φίδια από τον κόρφο μας. Μεγάλος δεν είναι ο αθλητής που κάνει καριέρα, μεγάλος είναι αυτός που σέβεται και εκτιμά, που δεν προκαλεί και που αναγνωρίζει όσα έζησε, πάνω από όλα. Δεν είναι ρομαντισμός στην εποχή του επαγγελματισμού να σέβεσαι και να είσαι «άνθρωπος». Να μην είσαι ψεύτης, να πουλάς οπαδιλίκι για να πάρεις μεγαλύτερο συμβόλαιο ή να κολλήσεις τα τελευταία σου ένσημα. Τον οπαδό όλοι ανεξαιρέτως οφείλουν να τον σέβονται. Δεν έχουμε ανάγκη λόγια ψεύτικα απλά για να ακούγονται. Θέλουμε ότι λένε, να το νοιώθουν πρώτα από όλα. Να μην το λένε απλά γιατί «θέλουμε» να το ακούσουμε.
Ο καθένας κάνει τις επιλογές του. Και είναι άξιος της μοίρας του πληρώνοντας με το ανάλογο τίμημα την απόφαση του. Αν είσαι ντόμπρος και καθαρός πήγαινε όπου θέλεις και καλή τύχη. Αν όχι, ας πρόσεχες. Από την στάση σου θα εξαρτηθεί η αντιμετώπιση που θα έχεις σε ένα κόσμο που είναι πολύ μικρός. Στο Καραϊσκάκη, στο ΣΕΦ, στο Ρέντη, στο Παπαστράτειο, έρχονται αρκετοί αθλητές που φόρεσαν την φανέλα ως αντίπαλοι. Ο κόσμος πάντα είναι δίκαιος. Αποθεώνει αυτούς που αγάπησαν και πρόσφεραν τον σύλλογο, τους βλέπει μόνο ως αντιπάλους για όσο διαρκεί ο αγώνας και μετά τους νοιώθουμε πάλι «δικούς» μας.
Ο Ολυμπιακός πρεσβεύει πολλά παραπάνω από όσα ένας απλός σύλλογος. Δεν υπάρχουν οι λέξεις για την ακριβή ερμηνεία. Είναι όλα αυτά τα συναισθήματα που νοιώθουμε και αναβλύζουν ανά τα χρόνια μέσα από την ζωή του καθενός, στα σκαλοπάτια και στα τσιμέντα που μεγαλώσαμε... 29/5/24, 115:16.
