Άλλοι τα ονειρεύονται 118 χρόνια και εμείς τα ζούμε!
Ρε σεις. Τι σας ζητήσανε ρε; Ενα... ένα μόνο Ευρωπαϊκό... ίσα να φτάσετε τον Διομήδη Άργους, τον Απόλλωνα Σμύρνης, τον Αθηναϊκό και μέχρι και το Αεκάκι. Δεν σας ζητάήσανε δα και δύο, για να φτάσετε την Γλυφάδα και τον Εθνικό. 118 χρόνια αποτυχίας συμπλήρωσε ο «πρέσβης». Και δεν σας αρέσει που σας λένε μονοτμηματικούς; Που ακόμη και εκεί έχετε εναποθέσει τις ελπίδες σας σε αυτόν που έβριζε την ομάδα σας και την Θύρα σας; Σε αυτόν που σας τραμπούκιζε και πηγαίνατε σπίτι του να του την πέσετε; Γιατί αυτόν «αποθεώνετε» τώρα. Αυτό και αν λέγεται κατάντια!
Τελικά, δεν ήταν εύκολη υπόθεση η κατάκτηση ενός CEV Challenge Cup; Και ο Ολυμπιακός το πήρε μέσα στην Τουρκία, με ανατροπή, έχοντας ηττηθεί στο Ρέντη. Την ίδια μέρα δε, το τμήμα βόλεϊ έδινε δύο τελικούς Ευρώπης ταυτόχρονα.
Όσον αφορά στην ατμόσφαιρα, ό,τι μπορεί κάνει ο καθένας. Όταν, όμως, έχετε δει ένα ΣΕΦ κατάμεστο να φλέγεται και μάλιστα, όχι μία, αλλά πολλές φορές σε τελικούς Ευρώπης στο βόλεϊ, είναι ιεροσυλία να τα συγκρίνεται με την ατμόσφαιρα της Γλυφάδας. Πάλι καλά που βάλατε στον τελικό τάραφλεξ, ενοικιασμένο να υποθέσω, όπως και το var. Τελικά ,πάντως, το ένα σετ ο κόσμος δεν το πήρε.
Και τι να πούμε και για την μετάδοση; Επιτέλους οροφή, αναφώνησε ανακουφισμένος ο σπήκερ, για ένα πόντο που κερδήθηκε, επειδή σε κάποιες άλλες φάσεις δεν είχε χτυπήσει ταβάνι η μπάλα! Να παίζατε τότε στο κλειστό του Μίλωνα, μανίτσες μου, να κερδίζατε περισσότερους πόντους.
Ηταν, πάντως, σύσσωμη ολόκληρη η «άτιτλη» οικογένεια και φυσικά και οι οπαδοί της, που έψαχναν απεγνωσμένα να πανηγυρίσουν τον πρώτο Ευρωπαϊκό τίτλο του Ερασιτέχνη. Και ξαφνικά, μάθαμε ότι τελικά μετράει και η προσπάθεια. Ξέρετε πόσες ανάλογες φορές έχει προσπαθήσει και έχει βρεθεί ένα βήμα πριν από την κατάκτηση και άλλων ευρωπαϊκών τροπαίων ο Ερασιτέχνης Ολυμπιακός; Ούτε λίγο, ούτε πολύ έχουν βρεθεί σε τελικούς όλα μας τα τμήματα επιπλέον των 14 κατακτήσεων άλλες 19 φορές. Συνολικά, έχουμε πάει 33 φορές σε τελικούς Ευρώπης ως Ερασιτέχνης! Λογικά, εσείς θα είστε ο πρώτος και πιο αποτυχημένος σύλλογος από πλευράς Ευρωπαϊκών συμμετοχών και κατακτήσεων με μηδέν τίτλους, στην παγκόσμια ιστορία του ερασιτεχνικού αθλητισμού.
Και πάμε τώρα όλοι μαζί... Φωνάξτε δυνατά μωρέ! Ολοι μέλη, όλοι μέλη, να κοιτάμε τον Ολυμπιακό να μας τα παίρνει! Και που να βρεις τώρα φανέλα Βαλεφόλια, μου λες; Πλάκα κάνω, εννοείται. Άλλοι έχουν ντουλάπες ολόκληρες με φανέλες ομάδων που έχουν αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό. Άλλοι είναι αδελφοποιημένοι με οπαδούς της Ραπίντ, της Ρόμα, της Ρεάλ, της Ντιναμό Ζάγκρεμπ, του Άγιαξ, μέχρι σε σημείο «παρεξηγήσεως». Συγχωρέστε με, αν ξεχνάω και καμία. Είναι τόσες πολλές οι αδελφές ομάδες, που έχουμε χάσει το μέτρημα. Α, να, θυμήθηκα άλλη μία, ο Λεβαδειακός. Τι, όχι; Η Φιορεντίνα μήπως; Η ήταν απλά ένα φλέρτ;
Τελικά, δόξα τω Θεώ, το γλύτωσε και ο πλανήτης και η Ελλάδα το «κάψιμο» από τους πανηγυρισμούς. Μόνο μοιρολόϊ και λιβάνισμα είχε η βραδιά. Ο καθένας ό,τι μπορεί «σηκώνει». Με τον Ολυμπιακό να είναι ακόμη μέσα στο παιχνίδι της διεκδίκησης τριών Ευρωπαϊκών τίτλων στον Ερασιτέχνη του, σε πόλο Ανδρών και Γυναικών και στο χάντμπολ Ανδρών. Φτιάξτε ως Πολιτεία τσάμπα εγκαταστάσεις στους ανίκανους και συνεχίστε να επιλέγετε να αφήνετε τον Ολυμπιακό μονίμως άστεγο, ξεφτιλισμένοι. Για αυτούς, πάντα θα βρίσκονται και χώροι και λεφτά...
