ΑΛΕΚΟΣ ΑΔΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ

Η ενέργεια του Χάκετ μας έδειξε ότι ακόμη υπάρχει ελπίδα. Ότι δεν έχουν ισοπεδωθεί όλα στο όνομα του επαγγελματισμού. Ότι ακόμη υπάρχουν αθλητές που σέβονται, τιμάνε και αγαπούν ακόμη και αν δεν αγωνίζονται στον Ολυμπιακό, τον δαφνοστεφανωμένο. Καλύτερο δώρο για τα 93α γενέθλια του ενδοξότερου συλλόγου της χώρας, νομίζω δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Δεν γεννήθηκε στα Καμίνια, ούτε αυτός ούτε ο Ζιο , ούτε ο Φουστέρ. Ήρθαν από τις πατρίδες τους και αγάπησαν αυτό που αγαπάμε όλοι μας. Προσέφεραν, μάτωσαν, έκαναν όλα αυτά που ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ να κάνουν όλοι οι αθλητές του Ολυμπιακού σε όλα τα αθλήματα: Να σέβονται και να τιμούν την φανέλα που φοράνε. Να μην είναι κακομαθημένα πλουσιόπαιδα. Να μην είναι περαστικοί. Να μην βλέπουν τον Ολυμπιακό ως σκαλοπάτι στην καριέρα τους.

Αυτός ο σύλλογος με τα εκατομμύρια των οπαδών σε όλο τον κόσμο αξίζει πολλά και περισσότερες χαρές από όσες έχει γευτεί μέχρι σήμερα. Είναι λίγα, για 93 χρόνια ζωής, τα… 44 πρωταθλήματα, τα 27 Κύπελλα και τα 4 Σούπερ Καπ στο ποδόσφαιρο, τα 12 πρωταθλήματα και τα 9 Κύπελλα στους άντρες, και τα 2 πρωταθλήματα και τα 2 Κύπελλα στις γυναίκες, στο μπάσκετ, τα 27 πρωταθλήματα, τα 17 Κύπελλα, τα 4 Λιγκ Καπ, τα 2 Σούπερ Καπ στους άντρες και τα 5 πρωταθλήματα και 8 Κύπελλα στις γυναίκες στο Βόλεϊ, τα 31 πρωταθλήματα, τα 18 Κύπελλα και τα 2 Σούπερ Καπ στους άντρες και τα 8 πρωταθλήματα στις γυναίκες στο πόλο και φυσικά τα 12 ΕΥΡΩΠΑΙΚΑ ΤΡΟΠΑΙΑ σε όλα τα αθλήματα, ΧΩΡΙΣ ΤΙΣ ΦΕΤΙΝΕΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ, και χωρίς τους τίτλους που έχουμε κατακτήσει σε όλα τα άλλα αθλήματα... Στίβο, κολύμβηση, πινγκ-πονγκ, πυγμαχία, πάλη, καταδύσεις, ιστιοπλοϊα, ξιφασκία, ενόργανη γυμναστική...

Ολυμπιακός είναι το αίμα που έχουν χύσει για πάρτη σου, σε κερκίδες και δρόμους τα παιδιά σου. Είναι το παλιό κασκόλ που έχει μείνει να θυμίζει τις χαρές που μας χάριζες στα νιάτα μας. Είναι ένα κομμάτι πέτρας από τις κερκίδες του παλιού Καραϊσκάκη. Είναι τα μπρελόκ, οι καρφίτσες και τα ραφτά μιας άλλης εποχής. Είναι η φανέλα που κάποιοι απέκτησαν μετά από ένα ματς. Είναι η ιδέα που περνάει από πατέρα σε γιο και κόρη, είναι η φλόγα, τρέλα και το πάθος της κερκίδας ανά δεκαετίες. Είναι τα δάκρυα χαράς μετά από νίκες. Είναι η υπόσχεση που δίνουμε όλοι μας, ότι την επόμενη χρονιά θα είμαστε καλύτεροι και θα ανακτήσουμε ότι χάσαμε. Είναι η μπέσα και ο τσαμπουκάς του λιμανιού. Είναι όλα αυτά τα ξεχωριστά που νιώθει ο καθένας μας μέσα στην καρδιά του, κάθε φορά που αντικρίζει την ερυθρόλευκη. Ποιος το περίμενε ότι θα γεννιόταν κάτι τόσο όμορφο, κάτι τόσο ένδοξο που θα σημάδευε τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων μέσα σε σχεδόν έναν αιώνα ζωής, στην ταβέρνα του Μοίρα. Δεν θα μπορούσε να γεννηθεί πουθενά αλλού η ομάδα του λαού!

Να μας έχει ο Θεός καλά να ζούμε όσα περισσότερα γίνεται μαζί σου, δαφνοστεφανωμένε… Για σένα θα πεθάνω εγώ, για σένα μόνο ζω. Χρόνια πολλά Θρύλε μου...