ΑΛΕΚΟΣ ΑΔΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ

Τη μνήμη αυτών των παιδιών δεν πρέπει να την τιμάμε μόνο στις 8/2...

Οφείλουμε να την τιμάμε καθημερινά. Με τους αγώνες μας στις κερκίδες. Με την παρουσία μας σε όλα τα γήπεδα. Με την εγγραφή μας ως μέλη στον ερασιτέχνη. Με το να δίνουμε αίμα για να βοηθάμε συνανθρώπους μας. Η ομάδα αυτή δεν έγινε Θρύλος μόνο από τις κατακτήσεις των τίτλων. Έγινε Θρύλος για την ιδεολογία που πρεσβεύει.

Για την μπέσα και την μαγκιά της. Για το χέρι που δίνει ο ένας στον άλλο για να σηκωθεί και να παλέψει. Για το δάκρυ που κυλάει κάθε φορά που κάποιος φεύγει από την ζωή και την ευθύνη που έχουμε όλοι οι υπόλοιποι να συνεχίζουμε να παλεύουμε για το μεγαλείο της ομάδας που λατρεύουμε.

Η 8/2 δεν είναι μέρα πένθους πλέον.

Είναι η μέρα που ξυπνάει συνειδήσεις και γίνεται η αυτοκριτική, από τον καθένα μας, για το τι έχουμε προσφέρει κάθε χρονιά που φεύγει στον Θρύλο μας. Όλοι όσοι κατά καιρούς, και όχι μόνο το 1981, φεύγουν από την ζωή αφήνουν στους υπόλοιπους το βαρύ φορτίο της συνέχισης ενός έργου ατελείωτου. Την υποχρέωση να δίνουν καθημερινά τις μάχες, και να επικρατούν, της υποκρισίας, της ψευτιάς, της λάσπης, της λαμογιάς και του παρασκηνίου. Ακόμη και σήμερα υπάρχουν ηλίθιοι (δεν υπάρχει περίπτωση να τους χαρακτηρίσω οπαδούς) σε όλες τις υπόλοιπες ομάδες που καθυβρίζουν νεκρούς.

Υπό την ένοχη, ανοχή των υπολοίπων οπαδών, των διοικήσεων τους, των ΜΜΕ, και του Κράτους. Τιποτένια ανθρωποειδή, σκατόψυχοι, που στον βωμό της νίκης, και ενός τίτλου, θυσιάζουν το υπέρτατο αίσθημα συνείδησης, του σεβασμού των νεκρών. Αυτή η κομπλεξική και ανίερη πράξη είναι το μοναδικό τους «όπλο» στην αντιμετώπιση των οπαδών του Ολυμπιακού.

Πολύ απλά γιατί δεν έχουν τα @ρχίδι@ να τα βάλουν με τους ζωντανούς. Όταν σέβεσαι ηλίθια ανθρωπάκια, σέβεσαι τους πάντες, όχι μόνο τους δικούς σου νεκρούς. Εντάξει είμαστε υποκριτές;

Μάθετε όλοι εσείς λοιπόν πρώτα την σημασία και την έννοια των λέξεων άνθρωπος και οπαδός και τα ξαναλέμε όταν γίνετε. Γιατί τώρα δεν ήσαστε τίποτε άλλο παρά άθλια υποκείμενα που βρίσκετε χώρο δράσης καλυπτόμενοι πίσω από μια ομάδα. Ο καθένας σας ξεχωριστά δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια κότα, που κάνει τον κόκορα μέσα στο πλήθος.

Απόβλητα μιας κοινωνίας που σας θρέφει, για να εξυπηρετείτε συμφέροντα. Να θυμάστε όμως πως όλοι κάποια στιγμή θα παραδώσουμε τις ψυχές μας. Και μπροστά στον υπέρτατο Κριτή, θα είναι πλέον πολύ αργά για μια ακόμη υποκριτική παράσταση από μέρους σας.

Η ιαχή... αδέλφια ζείτε εσείς μας οδηγείτε... πρέπει να γίνεται συνείδηση σε όσο το δυνατόν περισσότερους από εμάς και όχι μόνο σε αυτούς που τραβιούνται παντού.

Να μην μένει μόνο στα λόγια μάγκες. Αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να τιμάμε την μνήμη τους και να γαληνεύει η ψυχούλα τους.

ΑΘΑΝΑΤΟΙ, όλοι όσοι έχουν φύγει και φεύγουν από την ζωή έχοντας χαράξει στην ψυχή και στην ζωή τους τον δαφνοστεφανωμένο έφηβο.