Οι «άλλοι» τι να θυμηθούν από την ζωή τους; Τις στιγμές που περνάγαμε «καλά» μαζί τους;
Όλη αυτή η περιπέτεια θα μας κάνει σοφότερους. Το πιστεύω κάθε μέρα που περνάει και περισσότερο. Μας «ανάγκασε» να ξαναθυμηθούμε οι παλιότεροι, πως εκφραζόταν η αγάπη για την ομάδα. Όταν δεν υπήρχε η πολυτέλεια του ίντερνετ και της συνδρομητικής να μπορούμε να παρακολουθούμε όποιον αγώνα θέλαμε από την θαλπωρή του σπιτιού. Τότε και ακόμη παλιότερα, που όλη την βδομάδα ζούσαμε για την στιγμή που θα πάμε να δούμε τον Ολυμπιακό μας, αν ήμασταν τυχεροί και βρίσκαμε εισιτήριο ή μας καβάντζωνε κάποιος μεγαλύτερος και μας έπαιρνε μαζί του να μας περάσει από τα τουρνικέ ως παιδί του. Τότε που φτιάχναμε τις 11άδες στα τετράδια του σχολείου μας και η μάνα μας νόμιζε ότι διαβάζαμε. Τότε που λέγαμε πως πάμε να παίξουμε στην αλάνα μπάλα με τους φίλους μας και ξαφνικά πηγαίναμε ποδαράτοι ως τον Άγιο Ελευθέριο μπαίναμε στον ηλεκτρικό να μας κατεβάσει Πειραιά. Τότε που δεν μας ένοιαζε ποια θα ήταν η 11αδα ή, η 5αδα που θα κατέβαζε ο προπονητής, ούτε ποιος θα ήταν ο αντίπαλος.
Το μόνο που μας ένοιαζε ήταν να δούμε την ερυθρόλευκη. Να φωνάξουμε συνθήματα. Τότε που το Καραϊσκάκη, το Παπαστράτειο και μετέπειτα το ΣΕΦ έμοιαζαν στα μάτια μας μικρά με ένα σωρό κόσμο να περιπλανιέται έξω από τα γήπεδα, με την ελπίδα να χωθεί να δει έστω τα τελευταία λεπτά όταν θα άνοιγαν οι πόρτες. Κάποιοι από όλους εσάς που αναπολείτε τις παλιές καλές εποχές, γιατί δεν κάνετε κάτι να τις ξαναζήσετε; Ποιος σας εμποδίζει; Γιατί να χάνετε απλόχερα, την ευλογία να βλέπετε ζωντανά τον Ολυμπιακό;
Είναι το ίδιο να γεύεσαι την ατμόσφαιρα του γηπέδου και το ίδιο να τον βλέπεις από μακριά; Τώρα που είστε σπίτια σας, σας αρέσει; Δυστυχώς οι νέες γενιές για ένα σωρό λόγους ανεξάρτητους από την θέληση τους, δεν τα έχει ζήσει όλα αυτά. Μόνο τα ακούει. Όποτε όμως τους δίνεται αυτή η δυνατότητα να μην την αμελούν. Δεν έχει σημασία ο αντίπαλος ή το άθλημα. Σημασία έχει να βρίσκονται δίπλα στον δαφνοστεφανωμένο. Να μην χάνονται στιγμές ερυθρόλευκης λατρείας. Κάθε στιγμή με τον Ολυμπιακό είναι μοναδική. Δεν έρχεται ξανά πίσω. Καμιά δεν μοιάζει με την άλλη. Και ας φαίνονται φαινομενικά οι ίδιες.
Κλεισμένοι εδώ και τόσες μέρες στα σπίτια μας βρήκαμε την ευκαιρία οι περισσότεροι και «ξεθάψαμε» το βιβλίο των αναμνήσεων. Θυμηθήκαμε τα νιάτα μας, τις «τρέλες» μας, συνειδητοποιήσαμε πως δυστυχώς αρκετοί δεν «βρίσκονται» πια μαζί μας, η ουσία όμως είναι ότι μας κράτησαν και μας κρατάνε συντροφιά μέχρι την στιγμή που θα ξεχυθούμε και πάλι στα κερκίδες. Όλες λοιπόν αυτές τις στιγμές επιβάλλεται να τις ξαναζήσουμε όλοι. Να είναι το δώρο στον εαυτό μας, για τα επόμενα χρόνια. Για να καταλάβετε την αξία όλων αυτών των στιγμών φέρτε στο μυαλό σας τους «άλλους». Εμείς περνάμε ακόμη και στην καραντίνα καλά. Αυτοί τι να θυμηθούν από την ζωή τους; Τις στιγμές που περνάγαμε καλά μαζί τους; Και άντε και τελειώνει η περιπέτεια. Τι θα ξαναζήσουν νομίζετε; Μέρες ανάλογες των Τελ Αβίβ, και Σαραγόσας μέρες που είναι. «Γλέντια» ατελείωτα σε κερκίδες και δρόμους. Γιατί νομίζετε θέλουν παύλες στα πρωταθλήματα; Συνηθισμένοι είναι. Ξέρετε πόσες χρονιές έχουν σβήσει από την μνήμη τους; Οι 45αρηδες «είναι» 4 χρονών, τα τελευταία 24 χρόνια, αν υποθέσουμε ως μέσο όρο ξεκινήματος οπαδικής ενασχόλησης τα 15 χρόνια. Γιατί ότι πρωτάθλημα χάνει ο Ολυμπιακός το πανηγυρίζουν όλοι μαζί. Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση σε όλους ανεξαιρέτως. Γιορτάστε την μοναδική Ανάσταση που μπορείτε οι «υπόλοιποι». Γιατί των ομάδων σας θα «φροντίσουμε» εμείς προσωπικά να μην έρθει ποτέ.
Σαμπντόρια
Σεβίλλη
