Από τη στιγμή που δεν «μπορείτε» να παίξετε καλύτερα βγάλτε πάθος, εγωϊσμό, και φέρτε μας το νταμπλ
Όταν δεν είσαι αγωνιστικά ανώτερος του στα μεταξύ μας παιχνίδια, σου την δίνει, βάση της τεράστιας διαφοράς των δύο ομάδων ( διοικητικά, βαθμολογικά, μπάτζετ, αξία ρόστερ). Ο τρόπος που χάνεις είναι περισσότερο που σε χαλάει, όχι αυτή καθ΄ αυτή η ήττα, η μόλις 2η στο φετινό πρωτάθλημα. Δεν δέχεσαι ότι ήθελαν οι άλλοι περισσότερο την νίκη από σένα, ότι δεν προσπάθησες όσο μπορούσες και ας μην είσαι στα καλύτερα σου. Ότι σαν Ολυμπιακός δεν δημιούργησες τις προϋποθέσεις για να κερδίσεις. Και ας τους έχεις και αυτούς και τους «άλλους» στην «πίεση» εδώ και 4 χρόνια στα ντέρμπι. Μπορεί στις περισσότερες στατιστικές κατηγορίες να είμαστε πρώτοι, αλλά δεν βλέπουμε την μπάλα που γουστάρουμε. Κερδίσαμε τα περισσότερα ματς στην κανονική διάρκεια του Πρωταθλήματος αλλά μας έμενε η ικανοποίηση μόνο από την νίκη, όχι από το θέαμα.
Όλα βέβαια έχουν την εξήγηση τους. Στα πλεϊ οφ λέγαμε ότι η κατάσταση θα καλυτέρευε αλλά δεν το βλέπουμε.
Όταν υπάρχει μια κατηγορία παιχτών που για τους οποιουσδήποτε λόγους έχουμε «απενεργοποιήσει» (Κρμπόβνικ, Λόπες, Ονιεκούρου, Κούντε, Ανδρούτσος, Μάρκοβιτς), μια άλλη κατηγορία (Βρουσάϊ, Φαντινγκά, Μπα, Κανέ) που χρησιμοποιούμε ελάχιστα, ενώ μια κατηγορία από μόνοι τους είναι οι Ματιέ (παίζει λίγο και όσο μπορεί να προσφέρει), Αβραάμ (χρησιμοποιείται εκτάκτως), Φορτούνης (μπήκε πρόσφατα), τα περιθώρια να αλλάξει άρδην η γενικότερη εικόνα της ομάδας από τους υπόλοιπους στενεύουν. Ειδικά όταν οι «εναπομείναντες» δείχνουν κουρασμένοι θέλετε; «αδειασμένοι» ίσως; με τα μυαλά πάνω από τα κεφάλια τους ορισμένοι; δεν κάνουν κάποιοι άλλοι;
Χωρίς πάντως να παραγνωρίζουμε όλα αυτά που έχουν περάσει από την έλλειψη προγραμματισμού εκ μέρους της Σούπερ Λιγκ, από την ελλιπή καλοκαιρινή προετοιμασία, από την πανδημία και τα συνεχόμενα ταξίδια με τις Εθνικές τους ομάδες, «λογικό» φαντάζει να μην βλέπουμε αυτό που ονειρευόμαστε. Από την άλλη οι «εναπομείναντες» είναι αυτοί που παίρνουν περίπατο έστω και με μέτρια απόδοση και το φετινό Πρωτάθλημα κρατώντας στους +11 βαθμούς την απόσταση από τον δεύτερο στην βαθμολογία ΠΑΟΚ, και είναι στο +19 από αυτούς που μας κέρδισαν. Και μη μου πει κανείς ότι «αυτοκτονούν» στον ΠΑΟΚ . Η διαφορά εκτοξεύτηκε γιατί έχασαν στο μεταξύ μας ματς και ας ήταν με τις γνωστές μεθοδεύσεις κεκλεισμένων, γιατί δεν μας κέρδισαν στην Τούμπα και γιατί έχαναν βαθμούς εκεί που εμείς κερδίζαμε έστω και χωρίς να πιάνουμε υψηλά στάνταρ απόδοσης.
«Κάποιοι», παίχτες μπορεί να μην θέλουν να συνεχίσουν με την ερυθρόλευκη, άλλοι μπορεί να έκλεισε ο κύκλος τους, άλλοι να μην μπορούν να προσφέρουν, άλλοι αυτό να είναι το ταβάνι τους, άλλοι να θέλουν αλλά να μην μπορούν. Η ουσία πάντα είναι να μην κλείνουμε τα μάτια είτε στις επιτυχίες, πόσο μάλλον στις αποτυχίες. Η κριτική ποτέ δεν βλάπτει όταν γίνεται καλοπροαίρετα και κυρίως όχι εν θερμώ. Ούτε βοηθάει να αναμοχλεύουμε διαρκώς τα κακώς κείμενα. Και παλιότερα υπήρχαν «προβλήματα» σε κάποιες σεζόν, αλλά η συσπείρωση ήταν αυτή που μας έδωσε κάποια Πρωταθλήματα. Η κριτική όταν όλα είχαν τελειώσει έδινε το έναυσμα για έναν καλύτερο Ολυμπιακό την επόμενη χρονιά.
Εκτός αν κάποιοι θεωρούν ότι αρέσει στον Μαρινάκη αυτό που βλέπει, ότι ακόμη και ο Μάρτινς δεν βλέπει τα λάθη του η είναι ικανοποιημένος με το αποτέλεσμα της φετινής δουλειάς του έστω και με όλα τα εμπόδια που παρουσιάζονται εδώ και 2 χρόνια.
Φυσικά και θα πανηγυρίσουμε με την ψυχή μας την κατάκτηση του 47ου Πρωταθλήματος. Οι «άλλοι» ας μείνουν στην μια νίκη και να πανηγυρίζουν αν βγουν Ευρώπη μετά από 4 χρόνια, οι «άλλοι» γιατί παρέμειναν δεύτεροι, και οι «άλλοι» γιατί θα μπουν στο τσάμπα – γήπεδο μένοντας πιθανόν εκτός Ευρώπης ( αν και «κάποιοι» φροντίζουν να μην συμβεί).
Αντί να προβληματίζονται περισσότερο πως η ψαλίδα ανοίγει με τον Ολυμπιακό όχι και στα καλύτερα του, «πανηγυρίζουν». Ας το δουν στην τελική εγωϊστικά Μάρτινς και παίχτες. Να δώσουν το κάτι παραπάνω από αυτό που έδειξαν όλη την χρονιά. Να δείξουν ότι δεν είναι ούτε αδιάφοροι, ούτε σε «πρόωρες διακοπές» και θα κάνουν τα πάντα για το νταμπλ βελτιώνοντας έστω και την ύστατη στιγμή την εικόνα τους.
