Ευχαριστώ για όλα κυρ Θόδωρε...
Είναι μεγάλη η απώλεια για τη δημοσιογραφία. Ίσως η μεγαλύτερη, γιατί ο κυρ Θόδωρος, ήταν κάτι διαφορετικό. Σε έκανε να το νιώσεις, από την πρώτη στιγμή. Στη ζωή μου έχω μάθει να μην είμαι αχάριστος. Κάθε άλλο. Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν αρκετά… Αν έχω καταφέρει κάτι σε αυτή τη δουλειά, αν έκανα το χόμπι μου επάγγελμα, το οφείλω σε μεγάλο βαθμό σε αυτόν. Γιατί μου έδωσε τη μεγάλη ευκαιρία και θεωρώ πως μου άλλαξε επίπεδο. Και θα προσπαθήσω να μοιραστώ κάποια πράγματα μαζί σας, για να καταλάβετε τι εστί Θόδωρος Νικολαΐδης, ο άνθρωπος «ΦΩΣ».
Κάποτε οι αθλητικές εφημερίδες στην επαρχία έφταναν με μεγάλη καθυστέρηση. Για την ακρίβεια στον Πύργο Ηλείας όπου πήγαινα σχολείο, λίγο πριν το τελευταίο διάλλειμα. Την προσμονή να πάμε στο κοντινό περίπτερο για να πάρουμε το «ΦΩΣ», δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Σαν τώρα την έχω την εικόνα στο μυαλό μου. Και πολλές φορές, δεν υπήρχε η τελευταία ώρα στο μάθημα. Δίπλωνα το «ΦΩΣ», το ξαναδίπλωνα, για να το φέρω στα μέτρα ενός βιβλίου και να διαβάσω αυτά που ήθελα. Έφευγα για το σπίτι. Η μάνα μου είχε μαγειρέψει, αλλά ήξερα πως μετά το τραπέζι, περίμενε πρώτα το «ΦΩΣ»…
Τότε, όταν έλεγα πως θέλω να γίνω δημοσιογράφος, είχα όνειρο να δουλέψω κάποια στιγμή στο «ΦΩΣ». Και ο Θεός αυτό το όνειρο μου το εκπλήρωσε. Έχοντας περάσει από το “Sportime” και με τα πολλά οικονομικά προβλήματα, ήμουν σε ένα ματς στο Καραϊσκάκη… Σε μια κουβέντα με τον Παντελή Διαμαντόπουλο, μου λέει, «θες να σου κανονίσω να μιλήσεις με τον κυρ Θόδωρο;». Ήθελα, αλλά πίστευα πως δεν θα… κουμπώσει. Ίσως γιατί ήξερες πως δύσκολα άνοιγε την πόρτα του. Εμπιστευόταν τους δικούς του ανθρώπους, αυτούς που γνώριζε χρόνια. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, πως ακόμη και σήμερα, άνθρωποι που βρήκα εκεί τότε, είναι και τώρα…
Εκείνη η ημέρα ήρθε. Τόσο ψαρωμένος δεν είχα νιώσει ποτέ μου. Προσπαθούσα να μάθω πως μπορεί να είναι στο ραντεβού. Μπήκα στο γραφείο του, εκεί, μπροστά στα γραφεία της εφημερίδας. Όχι… κρυμμένος. Ένα σκαλοπατάκι ανέβαινες και έμπαινες στο σκοτεινό γραφείο που έμοιαζε με σπίτι. Σαν να τα είχε όλα εκεί. Το ψυγείο του, τα πάντα… Ο φωτισμός χαμηλός. Κάθισα απέναντί του και ένιωθα τόσο γεμάτος, ακόμη και αν δεν συμφωνούσα μαζί του. Δεν μπήκα στην κουβέντα για να πάρω δύο φράγκα παραπάνω. Ήθελα την ευκαιρία, πίστευα πως θα με βοηθήσει. Στα 29 μου τότε εγώ… Δεν είπαμε πολλά. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια κουβέντα του. «Θα σου τη δώσω την ευκαιρία, μου φαίνεσαι έξυπνο παιδί, αλλά κοίτα να με δικαιώσεις…». Όντως, μπήκα στην οικογένεια της εφημερίδας τον Φεβρουάριο του 2007 και φυσικά, έπρεπε να… κολυμπήσω ανάλογα. Το Μεσσηνιακός-ΠΑΣ Γιάννινα 1-0 ήταν το πρώτο κείμενο. Το Κέρκυρα-Ξάνθη 0-0 το δεύτερο. Και το πρώτο για τον Ολυμπιακό, ήταν μια συνέντευξη του Κάμπος, του προπονητή του Αστέρα Τρίπολης τότε, που μιλούσε για τον Ριβάλντο, τον Ζε Ρομπέρτο και τον Λουξεμπούργο (έπαιζε το σενάριο να αναλάβει προπονητής).
Από τα πρώτα κείμενα, ο κυρ Θόδωρος με φώναζε για να μου εξηγήσει. Στα γκολ για παράδειγμα, δεν ήθελε «στο 27ο λεπτό», αλλά «στο 27’». Έτσι τα ήθελε για την πρώτη σελίδα. Κάθε ημέρα που περνούσε, ένιωσα σαν μαθητής. Ήταν άλλης σχολής το «ΦΩΣ» και ο κυρ Θόδωρος. Τα γραφεία δεν είχαν κομπιούτερ πολυτελείας. Δύο laptop «λιώσαμε» εκεί, αλλά ήταν και τράπεζα. Πλήρωνε στην ώρα του όσο κανείς άλλος. Τράπεζα. Σου έλεγε «τρία», ήταν τρία… Και όλα τυπικά. Δεν χρειαζόταν να ψάξεις να δεις κάτι άλλο. Σου έδειχνε εμπιστοσύνη. Του άρεσε να υπάρχει και ένας ανταγωνισμός μέσα στην εφημερίδα, προφανώς για να την έχει καλύτερη. Σου πέταγε δύο ατάκες «είδες θέμα που έκανε ο… τάδε;».
Μία ημέρα, με φώναξε στο γραφείο του και μου λέει: «Μικρέ, θα αναλάβεις μια στήλη διαιτησίας. Βλέπεις μπάλα, ξέρεις τους κανονισμούς, θέλω να κάνεις και εσύ μια στήλη που θα τους τα γράφεις όπως είναι. Θα σε πάρουν πολλοί, αλλά δεν θα καταλαβαίνεις τίποτα…». Όπως το είχε πει. Μια ημέρα με πήρε ένας γνωστός του και μου λέει, «έχω μιλήσει με τον κυρ Θόδωρο, θα σου λέω κάποια πράγματα να τα περνάς». Δεν τα πέρασα την πρώτη ημέρα, δεν τα πέρασα την δεύτερη… Με φώναξε ο κυρ Θόδωρος και μου λέει τότε: «Μπράβο. Συνέχισε έτσι, ξέρω τι έχει γίνει…». Μετά έλεγα ίσως και να με τεστάρει, αλλά μικρή σημασία είχε.
Μου εμπιστεύθηκε προετοιμασίες του Ολυμπιακού για το «ΦΩΣ». Ξέρετε τι είναι προετοιμασία για το «ΦΩΣ»; Μίνιμουμ 6.000 λέξεις. Και βάλε. Και κόψε και «πρωτάκια», για να έχει να βάλει για την πρώτη σελίδα. Πολλά από τα πρωτοσέλιδα, τα έκανε όταν στην Μύκονο. Μου είχε πει συγκεκριμένες ώρες να τον καλώ και ρώταγε για όλους τους παίκτες. Τι δείχνουν, πως πάνε, αν εκτιμώ ότι θα προσφέρουν με την φανέλα του Ολυμπιακού. Και να με πειράζει με το Βερβελέ και τον Βαλβέρδε… «Ρε… Βαλβέρδε τι βλέπεις;», η ατάκα;
Εμένα, με έκανε μάγκα… Με πήρε και με έβαλε πρώτη σελίδα στο «ΦΩΣ». Φωτογραφίες… Με σταματούσε ο κόσμος στο δρόμο γιατί με έμαθε από το «ΦΩΣ». Χωρίς… μούσι τότε, πιο… παιδικό πρόσωπο. Αλλά ο κυρ Θόδωρος με έβαλε για τα καλά στο ρεπορτάζ του Ολυμπιακού. Δέκα χρόνια μετά, το δικό μου… ταμείο λέει πως πέρασα από το «ΦΩΣ», διετέλεσα διευθυντής στον «ΓΑΥΡΟ» και σήμερα είμαι στον «Πρωταθλητή». Στις τρεις εφημερίδες του Ολυμπιακού. Και αυτό είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ δικό μου, στην ευκαιρία που μου έδωσε.
Ο κυρ Θόδωρος ήταν ο τύπος που… γέμιζε την εφημερίδα. Εμφανιζόταν και έπαιρνε ζωή. Μάγκας με τα όλα του, σίγουρα οι παλιότεροι έχουν να πουν πολλές ιστορίες. Ένα λάθος έκανα μόνο στο διάστημα που συνυπήρξα μαζί του. Τήρησα την ιεραρχία της εφημερίδας… Ίσως κάποια πράγματα που έφτασαν στα αυτιά του, να πήγαν αλλιώς, αλλά μικρή σημασία έχει σήμερα. Γι’ αυτό που λυπάμαι, είναι πως δεν μπόρεσα να τον χαιρετήσω όπως θα ήθελα πραγματικά… Όπως θα του άξιζε για όλα αυτά που μου πρόσφερε. Αχάριστος δεν θα είμαι ποτέ. Να είναι καλά εκεί ψηλά. Όλοι μιλούν για το «ΦΩΣ» αύριο. Θα δείξει… Σίγουρα η απώλεια είναι τεράστια. Γιατί ο κυρ Θόδωρος δεν ήταν ένας δημοσιογράφος απλά. Δεν ήταν ένας εκδότης. Ήταν η ψυχή της εφημερίδας και μιας καλής οικογένειας. Οι κόρες του Μαρία και Όλγα ξέρουν περισσότερα από τον καθένα μας γι’ αυτή την οικογένεια… Συλλυπητήρια στους δικούς του ανθρώπους…
Άλλωστε όταν «έφευγε» ένας άνθρωπος του χώρου, του αθλητισμού, του έδινε τη δική του θέση στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας. Τώρα, το να του αφιερωθεί ένας χώρος σε όλες τις εφημερίδες, αλλά και τα σάιτ, είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε…
Καλό ταξίδι κυρ Θόδωρε και σε ευχαριστώ για όλα. Κι ας μην πρόλαβα να στο πω στο τέλος…
