Κορίτσια; Ναι, αλλά με ψυχή και μια ΜΑΓΚΙΑ να!
Το βόλεϊ είναι άθλημα που το γουστάρω. Μα γιατί είχα παίξει μικρός, μα γιατί το θεωρώ θεαματικό, το γουστάρω. Και όποτε μπορώ, παρακολουθώ. Έχω μια καλή εικόνα θέλω να πιστεύω… Δυστυχώς την Τετάρτη λόγω των επαγγελματικών υποχρεώσεων, δεν μπόρεσα να βρεθώ στο Ρέντη. Δεν πρόλαβα… Είδα το ματς από την τηλεόραση, όμως και πραγματικά αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στα κορίτσια και στο τεχνικό τιμ. Σε όλους. Γιατί το βόλεϊ μπορεί να φαίνεται ότι κρίνεται από την πάσα, τα καρφιά, τα μπλοκ, αλλά ρόλο παίζουν και αυτοί που κρατάνε τα στατιστικά. Αυτοί που καταγράφουν που έχει πρόβλημα στην υποδοχή η αντίπαλη ομάδα. Αυτοί που ενημερώνουν τον προπονητή για να δώσει τις ανάλογες οδηγίες για το που θα «χτυπήσουν». Όλα αυτά παίζουν το ρόλο τους.
Μιλώντας με έναν άνθρωπο κοντά στον ερασιτέχνη, θυμάμαι τα λόγια του μετά τη μεταγραφή της Χίπε. «Πήραμε μια διαγώνιο φοβερή, θα δεις…», μου είχε πει τότε και μου είχε προσθέσει: «Η ομάδα φέτος είναι για ψηλά». Ποιο ψηλά, όμως; Στην Ελλάδα πρέπει να κρίνεις νωρίς. Έτσι λένε…
Στις 22 Οκτώβρη 2016, είναι η πρώτη αγωνιστική του πρωταθλήματος. Τα κορίτσια προηγούνται 0-2 σετ στη Σαντορίνη του ΑΟ Θήρας και στο τέλος χάνουν με 3-2. Άκουσαν πολλά από τους… ειδικούς. Όπως και διάβασαν φυσικά. Δεν είχε χαθεί τίποτα με αυτή την ήττα και αυτοί που ήταν μέσα στην ομάδα, είχαν εμπιστοσύνη στα κορίτσια.
Αυτή η ομάδα «χτυπήθηκε» αρκετά. Είχε και τον τραυματισμό της Χίπε, ενός κοριτσιού που είναι η πιο συμπαθητική Γερμανίδα στη χώρα μας! Χαμογελαστή, γουστάρει που βλέπει τον ήλιο της Ελλάδας και διαφημίζει τη χώρα μας στα social media. Απόψε έπαιξε το ρόλο της, όπως και η Μαλασάι που έκανε τη διαφορά στο 3-1 σετ επί της Γενισέι.
Δεν ξέρω αν θα φτάσουν στον τελικό τα κορίτσια. Η ρεβάνς (την Κυριακή) θα είναι δύσκολη. Απέναντί τους έχουν μια καλή ομάδα που θα μπορούσε να πάει το ματς στο πέμπτο σετ. Είχε δύο ευκαιρίες για το 2-2, αλλά με τον Ολυμπιακό δεν… έπαιξε κανείς. «Κάηκαν» και τώρα στον Ολυμπιακό αρκεί να πάρει δύο σετ, για να βρεθεί στον ευρωπαϊκό τελικό.
Τα κορίτσια είναι εκεί γιατί είναι οικογένεια πάνω από όλα. Με μπροστάρη τον προπονητή τους, αυτή την ήρεμη δύναμη, τον Κοβάσεβιτς. Μας ταιριάζουν και οι Σέρβοι άλλωστε. Σίγουρος για την ομάδα του, δεν πέφτει ποτέ, ξέρει πότε θα… γκαζώσει και πότε θα τους περάσει τι πρέπει να κάνουν. Δεν θα πανηγυρίσει τρελά, αλλά σίγουρα βάζει πάνω από όλους τη δουλειά του και τώρα θα κοιτάξει να περάσει στα κορίτσια τι χρειάζεται στη ρεβάνς. Μπορούν να τα καταφέρουν. Και μόνο εδώ που έχουν φτάσει, είναι επιτυχία.
Το μυστικό της επιτυχίας είναι και αυτό στη φωτογραφία. Σας την παραθέτω ξανά εδώ…
Λαζάρεβιτς και Χίπε πανηγυρίζουν. Μια φάση, έναν πόντο. Με αυτό το πάθος που βλέπετε. ΜΑΓΚΑΚΙΑ! Κανονικά. Τι και αν είναι κορίτσια, εδώ… βράζει το αίμα τους και η φανέλα με τον δαφνοστεφανωμένο στο στήθος, τις απογειώνει! Μπράβο και πάλι μπράβο.
Υ.Γ.: Υγεία να έχουμε και προχωράμε…
