Φέτος ή θα το πάρουμε ή θα… πεθάνουμε!
Αρχίζει το ματς στη Νέα Σμύρνη και σε πιάνει η ψυχή σου. Ο Φιγκέιρας κάνει το λάθος, ο Πανιώνιος δεν το συγχωρεί και με το «καλημέρα» βρίσκεσαι να κυνηγάς στο σκορ. Χάνεις 1-0 και αναρωτιέσαι «τι άλλο έχουμε να ζήσουμε φέτος». Το παρήγορο; Ότι ψάχνεις τον τρόπο που θα συνέλθει η ομάδα. Να μην την πάρει από κάτω. Το πιο παρήγορο; Ότι οι έντεκα που ξεκίνησαν χθες, ήξεραν που παίζουν. Ο Λεμονής έβαλε τον Προτό κάτω από τα δοκάρια, τον Κούτρη αριστερά, τον Φιγκέιρας δεξιά και δύο κανονικούς στόπερ (Σισέ και Νικολάου). Έναν κόφτη καθαρό, τον Ρομαό, δίπλα του τον Οφόε, για να χωρέσει πιο μπροστά και ο Φορτούνης. Στα άκρα Σεμπά και Πάρντο με πολλά τρεξίματα και μπροστά έναν φορ που ήξερε καλύτερα από τον καθένα αυτό το γήπεδο, της Νέας Σμύρνης. Η μόνη του διαφορά, ήταν ότι εκεί, τις άλλες φορές τα γκολ τα πανηγύριζε!
Ο Ολυμπιακός κατάφερε να απαντήσει άμεσα με τον Σισέ, που ήταν εκ των πρωταγωνιστών της αναμέτρησης. Κι αυτό γιατί στο 1-1, είναι αυτός που σταματάει το 2-1 για τον Πανιώνιο, πάνω στη γραμμή και με εξουδετερωμένο τον Προτό. Ο Φορτούνης βρήκε μέτρα και έδειξε αυτό που φωνάζουμε τόσο καιρό. Παίκτη με τέτοια ποιότητα, δεν γίνεται να τον αφήνεις εκτός. Να μην τον… βλέπεις. Γιατί ο Κώστας μπορεί να τρέξει και με την μπάλα. Και να φτάνεις σε ένα σημείο, να βλέπεις τον Πάρντο ως δεξί εξτρέμ, να χάνει αυτά που δεν χάνονται! Κάλλιστα θα μπορούσε να έχει πετύχει τέσσερα γκολ, για πλάκα… Δεν είναι ο… Γκαλέτι, αλλά τέτοια βράδια προσφέρονται για να γράψεις ιστορία και να ανεβάσεις τις μετοχές σου για τα καλά.
Ο Ολυμπιακός έπρεπε να περάσει από τη Νέα Σμύρνη, για να πείσει κυρίως τον ίδιο του τον εαυτό. Γιατί προερχόταν από τέσσερις συνεχόμενες γκέλες στο πρωτάθλημα και έπρεπε να μπει ένα τέλος. Έπρεπε να επιστρέψει στην κανονικότητα και αυτό έγινε. Πως έγινε, όμως… Εκεί που νομίζεις ότι όλα έχουν τελειώσει, δεν θα το πιστεύεις. Κι αυτό για εμένα, είναι η μεγαλύτερη αδυναμία της ομάδας. Να είσαι στο 0-2 με την ΑΕΚ, να χάνεις 3-2. Να είσαι 1-3 με τον Πανιώνιο και να το κάνεις 3-3. Αν είναι δυνατόν… Αν είναι δυνατόν. Με αστεία λάθη. Με την ομάδα να «κάθεται» για τα καλά. Και χρειάστηκε να το πάρει πάνω του ο Φορτούνης. Να πάρει την μπάλα, να αλλάξει, να κερδίσει το πέναλτι και να σκοράρει κάνοντας το 3-4. Κοντέψαμε να… πεθάνουμε από την αγωνία. Χάι ροκ καταστάσεις, από το… τίποτα. Δεν ξέρω ειλικρινά πως θα… καλμάρει αυτό, αλλά επιβάλλεται.
Η νίκη στη Νέα Σμύρνη και όπως ήρθε, είναι ένα αποτέλεσμα που σου δίνει μια κάποια… ηρεμία για να πάει η ομάδα στη Βαρκελώνη όπως πρέπει. Και στόχος φυσικά, είναι το ματς της ερχόμενης Κυριακής με αντίπαλο τον ΠΑΟΚ στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης». Εκεί που ο Ολυμπιακός θα κληθεί να πάρει το ματς για να στείλει και μηνύματα προς πάσα κατεύθυνση.
Στα συν του Λεμονή, ότι κατάλαβε τα… ρίσκα του με τον Ατρόμητο στο Καραϊσκάκη. Ο Ολυμπιακός δεν έχει την πολυτέλεια να έχει εκτός πλάνων τον Φορτούνη. Είναι ο ποιοτικότερος Έλληνας παίκτης στο πρωτάθλημά μας. Ο Ολυμπιακός έχει την τύχη να τον έχει στο ρόστερ του και πρέπει να είναι σε τέτοια ψυχολογία που θα τον οδηγήσει και σε αυτό το πρωτάθλημα. Το όγδοο συνεχόμενο και το 45ο της ιστορίας του. Πρέπει, όμως, να δει τις αδυναμίες του. Και ο τρόπος που «κάθεται» η ομάδα, δεν… υπάρχει. Δεν πήρε και τις βοήθειες που ήθελε από την αλλαγή του Ταχτσίδη… Φαινόταν να περπατάει, «χάθηκαν» όλες οι γραμμές…
Υ.Γ.: Κάνει φάουλ με τις τάπες ο Σιώπης και λέει στον διαιτητή «δεν έκανα τίποτα». Κάνει και το σταυρό του… Μακάρι να έπαιζαν έτσι και οι δανεικοί των άλλων ομάδων. Κάτι παιδιά που «ξυπνάνε» ξαφνικά…
Υ.Γ.2: Υγεία να έχουμε και προχωράμε…
* Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Πρωταθλητής" την Κυριακή 15/10/2017...
