Μάγκας δεν θα πει τίποτα!

Δεν μπορείς να δώσει παράσταση και να προσφέρεις θέαμα; Κάνεις αυτό που πρέπει, τότε. Πηγαίνεις για το αποτέλεσμα. Και παίζει ΤΟΣΟ ΚΥΝΙΚΑ που στο τέλος… σοκάρεις. Κάτω η μπάλα. Πάνω η μπάλα. Στον άξονα η μπάλα, στα άκρα η μπάλα. Όπου χρειάζεται. Όπως χρειάζεται. Κάνεις ό,τι πρέπει για να πάρεις αυτό που θες. Και κυρίως; ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΣ. Δεν καταθέτεις τα όπλα.

Ο Μαρτίνς μπορεί να μην έπαιξε φουλ επίθεση στο φινάλε. Μπορεί να επέλεξε εντέλει να βγάλει τον Ελ Αραμπί και να βάλει τον Τικίνιο, να μην παίξει με 2 σέντερ φορ, αλλά η ουσία είναι ότι το ματς δεν το παράτησε. Η οδηγία του ήταν η ομάδα να συνεχίσει να το αναζητά μέχρι το φινάλε. Δικαιώθηκε.

Η ομάδα άλλαξε μέσο, άλλαξε εξτρέμ, άλλαξε σέντερ φορ. Αλλά δεν άλλαξε νοοτροπία. Έχει αυτή την καινούργια. Την απολύτως κυνική. Τη νοοτροπία ‘δεν αφήνω ποτέ το ματς’. Ο Ολυμπιακός αυτός έχει τα φόντα να πάει πολύ μακριά, όχι γιατί βρίσκεται στην καλύτερη φόρμα του. Δεν είναι. Ούτε γιατί έχει πιάσει το απόλυτο της απόδοσής του. Όχι ακόμα. Αλλά γιατί αρνείται να παραδοθεί. Αρνείται να δεχθεί την ήττα. Αρνείται να δεχθεί ότι δεν τα κατάφερε…

Ο Μαρτίνς ξέρει ότι η ομάδα του δεν μπορεί να παίξει αυτή τη στιγμή θεαματικά. Να βάζει τους αντιπάλους στα δίχτυα. Αλλά ξέρει επίσης ότι μπορεί να πάρει από εκείνη ό,τι ακριβώς χρειάζεται, για να νικήσει και να προχωρήσει. Και αυτό κάνει.

Ξέρει ότι θα βρει το γκολ, απέναντι στη Φενέρ. Ξέρει πως αν δεχθεί 2 από την ΑΕΚ, θα βάλει 3 και θα νικήσει. Ξέρει ότι είναι καλύτερος! Και το νιώθει, το πιστεύει. Γι’ αυτό και θα πάει μακριά…