Ολική αντεπίθεση...
Μέσα σε λίγες μόνο ημέρες η φαινομενική ησυχία, έδωσε την θέση της, στην καταιγίδα. Επίσημες ανακοινώσεις δεν υπάρχουν, αλλά πλέον δεν μπορούν να αμφισβητηθούν οι κινήσεις της διοίκησης σε συνεργασία με τον «νέο» προπονητή της ομάδας (όπως επίσης όλα δείχνουν ότι θα είναι ο Τζουλιάνι) που έρχεται για να αποκαταστήσει την τάξη στην κορυφή της Ελλάδος και την ηρεμία στον σύλλογο. Όλοι παίχτες είναι της απολύτου εγκρίσεως του, η διοίκηση ανέβασε τον πήχη με κινήσεις παιχτών αδιαμφισβήτητης αξίας, ανανεώνοντας το ρόστερ, ρίχνοντας τον μέσο όρο ηλικίας, «ψηλώνοντας» στον φιλέ, για την επόμενη σεζόν χτίζοντας ομάδα και όχι μόνο για να διεκδικήσει όλα τα εγχώρια τρόπαια.
Και όλα αυτά χωρίς ακόμη να ολοκληρώσει το ρόστερ της καθώς έχει ανεβάσει πολύ ψηλά τον πήχη για την έλευση ενός ακόμη μεγάλης αξίας ακραίου που θα συμπληρώσει τον επίσης μεγάλης αξίας Ατανάσοφ. Με όποιο βαθμό δυσκολίας εμπεριέχει μια τέτοια κίνηση. Καλά όλα αυτά. Για μένα όμως η ουσία της υπόθεσης είναι εντελώς διαφορετική. Αυτή η ομάδα που στήνεται θα τύχει της ανάλογης αντιμετώπισης από τον ευρύ κόσμο του Ολυμπιακού; Οι οργανωμένοι ούτως η άλλως στα κρίσιμα μεγάλα παιχνίδια είναι πάντα παρόντες. Ο υπόλοιπος κόσμος του Ολυμπιακού θα ανταποκριθεί με την ανάλογη συμμετοχή όπως αξίζει σε μια ομάδα με τέτοιας εμβέλειας παίχτες; Θα κινητοποιηθεί η πλατιά μάζα του κόσμου σε ότι αφορά τις εγγραφές μελών και κάρτας φιλάθλου;
Να ξεκολλήσουμε επιτέλους από τα 30.000 μέλη και τα 116.000 με κάρτα φιλάθλου κατά πολύ; Θα τιμήσουν τις προσπάθειες για την ανακατάληψη της κορυφής στην Ελλάδα και της προσπάθειας για ένα ακόμη ευρωπαϊκό τρόπαιο αγοράζοντας διαρκείας; Θα έρχονται περισσότεροι ακόμη και στα μικρά παιχνίδια για να είναι συνεχώς πύρινη «έδρα» το Ρέντη;
Όλοι ξέρουμε ότι οι αθλητές αποδίδουν καλύτερα έχοντας τον κόσμο στο πλευρό τους. Στα περισσότερα ματς, που θα τα χαρακτήριζα οικογενειακά, είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να έρχονται οικογένειες και μικρά παιδιά στο γήπεδο, για να αγαπήσουν ακόμη περισσότερο τον Ολυμπιακό και το άθλημα. Στις λίγες αποτυχίες , βγαίνουν χιλιάδες και σχολιάζουν ασκώντας κριτική, (και καλά κάνουν αν εκφράζονται κόσμια και με επιχειρήματα), αλλά στα γήπεδα δεν τους βλέπουμε.
Και δεν αναφέρομαι σε όποιους είναι εκτός Αθηνών, σε όποιους αντικειμενικά δεν μπορούν να έρχονται αλλά σε αυτούς που μπορούν και εμφανίζονται μόνο στο διαδίκτυο και μόνο μετά από ήττες. Αν υπάρχουν κάποιοι που να θεωρούν ότι αυτή η διοίκηση δεν κάνει το καθήκον της απέναντι στην ιστορία και τον κόσμο του Ολυμπιακού λυπάμαι πραγματικά μετά από όσα έχουν δει όλα αυτά τα τελευταία χρόνια. Δεν υπογράφουμε συμβόλαια με τα τρόπαια. Όλα τα διεκδικούμε.
Οι ομάδες χωρίς ακόμη να έχουν ολοκληρωθεί τα ρόστερ σε αντρικό και γυναικείο Βόλεϊ και Μπάσκετ γυναικών, θεωρητικά θα εμφανιστούν στα γήπεδα πολύ καλύτερες από πέρσι. Δεν παίζουμε όμως μόνοι μας. Υπάρχουν και αντίπαλοι, οι οποίοι ενισχύονται και αυτοί. Κάθε ένας από αυτούς διαλέγει και που, ενώ εμείς παντού. Προμηνύονται μεγάλες «μάχες» σε όλα τα επίπεδα. Αυτό λοιπόν κάνουμε.
Προετοιμαζόμαστε όσο καλύτερα μπορούμε και μέχρι εκεί που μας «παίρνει» ώστε να είμαστε πανέτοιμοι όταν «πρέπει». Ναι είναι πολλές οι διοργανώσεις, πολλά τα παιχνίδια κάποιες φορές και σε καθημερινή βάση, , πολλά τα τμήματα, όλα παίζουν και Ευρώπη και προχωράνε, αλλά είμαστε και οι περισσότεροι οπαδοί στην Ελλάδα. Όσο για κάποιες συγκρίσεις που κάνουν ορισμένοι 1000 άτομα σε γήπεδο 1200 θέσεων «δείχνουν» ένα γήπεδο γεμάτο.
Τα ίδια άτομα σε γήπεδο 2500 θέσεων το δείχνουν «μισοάδειο». Επίσης όσο χωράει η στρούγκα της Λεωφόρου είναι η χωρητικότητα μόνο στο πέταλο στο Ρέντη, το οποίο γεμάτο είναι το μισό Μετς.
