Στις χαρές, αλλά προπάντων στις λίγες λύπες, πάντα μαζί...
Στις χαρές, αλλά προπάντων στις λίγες λύπες, πάντα μαζί. Γιατί μόνο εσύ μου ομορφαίνεις τη ζωή. Γουστάρω να σε βλέπω να αγωνίζεσαι. Ακόμη και όταν δεν παίζεις καλά, ξέρω ότι θα ανακάμψεις. Ότι ήταν απλά μια κακή βραδιά. Σέβομαι όλους τους παίκτες που φοράνε την ερυθρόλευκη, τον κόουτς, ακόμη και αν κάνει λάθη, ακόμη και αν διαφωνώ κάποιες φορές μαζί του. Πάντα υπάρχει και η άλλη όψη. Ποια είναι αυτή; Να κάνω εγώ λάθος και να είναι εκείνος ο σωστός. Δεν φταίνε μόνο στις ήττες. «Φταίνε» και στις νίκες. ΟΛΟΙ. Το 13-5 μέχρι στιγμής στην Ευρωλίγκα δεν ήρθε τυχαία. Και ειδικότερα όταν όλοι ξέρουμε τις συνθήκες που αναγκαζόμαστε να παίζουμε σε κάθε ματς. Δεν έχουμε παίξει πλήρεις ούτε σε ένα παιχνίδι. Πολλές φορές αναγκαζόμαστε να αλλάξουμε πλάνα κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Όχι από τα φάουλ, αλλά από τραυματισμούς. Σε κάθε παιχνίδι αναγκαζόμαστε να κάνουμε αλχημείες και να αναπροσαρμόζουμε τον τρόπο παιχνιδιού.
Ζητάμε καλύτερους ξένους παίκτες, ζητάμε να ανανεώνουν οι Έλληνες, να φέρνουμε ταλέντα, χωρίς, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, να γεμίζουμε ποτέ το ΣΕΦ. Και αυτό πια με την ειρωνεία, στο διαδίκτυο μετά από κάθε ήττα... Ποιον ειρωνεύεστε, μωρέ; Ποιον χλευάζετε; Ρε μπας και είστε καμένοι στο μυαλό; Είσαστε και προπονητές, και πρόεδροι, και ειδικοί και στο μπάσκετ, μετά από το ποδόσφαιρο; Όλα τα ξέρετε; Για όλα έχετε άποψη; Σε τι ωφελεί, όχι η ανταλλαγή απόψεων ή η καλοπροαίρετη κριτική, αλλά η ισοπέδωση και η απαξίωση; Και στο γήπεδο, πού είστε όλοι εσείς μωρέ; Ξέρετε, υπάρχει και η κούραση, και το ντεφορμάρισμα, όπως και η κακή βραδιά, ξερόλες. Αυτήν την ομάδα, μωρέ, ειρωνεύεστε; Ρωτήστε τις παλιοσειρές της ομάδας να σας πούνε την γνώμη τους για τους ξένους, για τον τρόπο που επιλέγουμε να παίζουμε, πώς χάνουμε τα πρωταθλήματα στην Ελλάδα. Υπερβάσεις κάνουμε συνεχώς στην Ευρωλίγκα. Φτάνουμε Final Four, τελικό, όταν ομάδες με υψηλότερα μπάτζετ αποτυγχάνουν παρ’ όλες τις σημαντικές κάθε χρόνο ατυχίες. Και εμείς συνεχώς να γκρινιάζουμε. Να απαξιώνουμε, τους Αγγελόπουλους, τον προπονητή, το 4αρι που δεν πήραμε, τον καλύτερο τρίτο ψηλό που δεν ήρθε, για, για, για... Μόνο όταν νικάμε, νιώθουμε υπερήφανοι; Λάθος. Και όταν χάνουμε πάλι υπερήφανοι πρέπει να αισθανόμαστε. Αν δεν βλέπετε τις συνθήκες που επικρατούν για να χάνουμε στην Ελλάδα τα πρωταθλήματα (όχι όλα, κάποια λίγα τα χάσαμε και δίκαια), τι να σας πω. Αν δεν νιώθετε υπερήφανοι για την κάθε χρόνο τιτάνια προσπάθεια που κάνουν όλοι για να φέρνουν τον Ολυμπιακό στην ελίτ της Ευρώπης, τι να πω... Αφήστε «κάποιες» ήττες να σας κυριεύουν και να χαλάτε το στόμα σας, λες και αρέσει σε κανέναν να χάνει. Ή θέλετε, μήπως, να κερδίζουμε με τον τρόπο που διαμαρτυρόμαστε ότι οι άλλοι επικρατούν; ΟΛΟΙ συμφωνούμε, πάντως, ότι θέλουμε να αλλάξουν οι συνθήκες σε ομοσπονδία κλπ. Πρέπει να βρούμε τον τρόπο. Σε αυτό συμφωνώ και επαυξάνω...
Υ.Γ.: Πέρσι, ανάλογη ήττα από την Μπασκόνια, έκανε και η Φενέρ. Ναι μωρέ, αυτή που στο τέλος μας κέρδισε στον τελικό, στην έδρα της, και το σήκωσε...
Υ.Γ.2: Λένε κάποιοι για αλλαγή προπονητή. Ποιον όμως; Αυτή την στιγμή είμαστε δεύτεροι στην Ευρωλίγκα. Άρα «θέλουμε» προπονητή κάποιον που είναι πιο κάτω στη βαθμολογία από μας; Κάποιον εκ των Πασκουάλ, Λάσο, Ομπράντοβιτς, Γιασικεβίτσιους, Μπαρτζώκα, για διαφορετικούς λόγους, να φανταστώ όχι, άρα μιλάμε για κάποιον από την 8η θέση και κάτω που έχουν από 9 έως 13 ήττες δηλαδή σε 17 παιχνίδια. Δηλαδή κάποιος εκ των SPAHIJA ,MARTINEZ, TRINCHIERI, PIANIGIANI, ALIMPIJEVIC, ALONSO, PLAZA, VIDORRETA και ΑΤΑΜΑΝ, θα κάνει καλύτερη δουλειά από τον Σφαιρόπουλο;
Υ.Γ.3: Εγώ το μόνο που θα ζήταγα από τους Αγγελόπουλους είναι αυτό: Ένα σύγχρονο γήπεδο, καθαρά μπασκετικό 10.000 θέσεων, αντάξιο της ιστορίας μας και της προσφοράς τους στο σύλλογο. Μόνο αυτό «ζηλεύω» από άλλες ομάδες της Ευρωλίγκα...
